Hee allemaal!
Vandaag ga ik eens een heel ander soort boek met jullie bespreken. Nou ja, ‘heel ander’ is misschien een beetje overdreven, maar het voelde wel zo tijdens het lezen ervan. Ik heb namelijk nog niet veel romantische thrillers gelezen en hoewel dit boek daar qua genre eigenlijk helemaal bij aansluit, was de beleving ervan toch een beetje anders. Hieronder heb ik dat uitgeprobeerd te leggen.
- Titel: If books could kill
- Auteur: Kate Eberle
- Vertaald door Tine Poesen
- Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
- Gelezen van 25 tot en met 28 augustus 2026
‘Ik wilde dat ik de hoofdpersoon was in het nieuwste boek van Anna Matthews.’ Roxie spreekt de wens vooral voor de grap uit. Maar dan, nog geen dag later ontmoet ze een mysterieuze, knappe vreemdeling die haar trakteert op een date die rechtstreeks uit een sprookje lijkt te komen. Hij is charmant, kust haar zoals niemand dat ooit heeft gedaan en beneemt haar de adem. Letterlijk. Met een mes. De romance waarop Roxie had gehoopt, blijkt een regelrechte thriller te zijn. Terwijl ze probeert te ontkomen aan een moordenaar in een genre dat ze nauwelijks kent, ontvoert ze, geheel per ongeluk, Grant. Deze nerveuze professor is een groot liefhebber van thrillers en blijkt daardoor precies de juiste persoon om haar door dit verhaal heen te helpen. Samen moeten ze erachter zien te komen hoe ze het einde van het boek kunnen halen. Maar is er voor hen eigenlijk wel een happy end weggelegd?
If books could kill van Kate Eberle is haar eerste boek en meteen een opvallende kennismaking met haar schrijfstijl. Eberle zoekt daarin bewust de grenzen op tussen verschillende genres en combineert thriller en romance tot wat je een thromance kunt noemen. Dat het combineren van genres de laatste jaren steeds populairder wordt, is natuurlijk geen verrassing. We zagen al de opkomst van de rom-com en romantasy, en ook de romantische thriller is zeker niet nieuw. Toch heeft Eberle er op een eigen manier een draai aan weten te geven. En juist dat maakt dit boek zo interessant.
De titel doet eigenlijk al vermoeden dat boeken een belangrijke rol spelen in het verhaal. En dat blijkt meer dan waar te zijn. Roxie bevindt zich namelijk ineens midden in een boek. Alleen is het helaas niet de romance waar ze stiekem op had gehoopt. De manier waarop Eberle Roxies droom werkelijkheid laat worden door een fictieve auteur de zeggenschap over haar verhaal te geven, is een soort kleine mind-fuck die verrassend overtuigend wordt overgebracht. Het voelt soms bijna als Inception, maar dan een verhaal in een verhaal, waarbij je als lezer nooit helemaal zeker weet waar het volgende hoofdstuk naartoe zal gaan.
Wat daarbij extra leuk is, is dat Eberle niet alleen speelt met romance en thriller, maar er ook nog humor in verwerkt heeft. Gevatte woordgrapjes, sarcastische opmerkingen en momenten waarop de draak wordt gestoken met bepaalde personages of de loop van het verhaal zorgen regelmatig voor een glimlach. De verschillende genres worden daardoor niet simpelweg naast elkaar gezet, maar daadwerkelijk met elkaar verweven. Het geeft het verhaal een speelse en soms heerlijk absurde sfeer.
Centraal staat natuurlijk Roxie. Ze is een personage dat gaandeweg behoorlijk wat ontwikkelingen doormaakt. Waar ze aanvankelijk vooral lijkt te proberen grip te krijgen op de bizarre situatie waarin ze terecht is gekomen, leert ze steeds beter omgaan met het feit dat haar eigen verhaal niet volledig in haar handen ligt. Juist de momenten waarop ze denkt te begrijpen wat er gebeurt, zorgen voor interessante ontwikkelingen.
En dan is er Grant. Zijn inmenging in het verhaal zorgt voor verschillende verrassende wendingen en maakt de dynamiek met Roxie extra interessant. Ze vullen elkaar op bepaalde momenten goed aan, maar hun verschillende verwachtingen en ideeën over hoe een verhaal hoort te verlopen zorgen ook voor de nodige botsingen. Beiden zijn bekend met een ander genre en denken daardoor regelmatig te weten wat er gaat gebeuren of hoe ze een bepaalde gebeurtenis in goede banen kunnen leiden of zelfs kunnen voorkomen. Alleen werkt het in dit verhaal natuurlijk nét even anders.
Dat is de reden dat If books could kill genoeg verrassende, spannende én romantische wendingen neemt om je steeds verder te laten lezen. Wel is de gekozen vertelstijl niet voor iedereen weggelegd. De knipoog, het sarcasme en het voortdurende besef dat Roxie en Grant zich zogenaamd in een boek bevinden, creëren soms bewust wat afstand tussen de lezer en het verhaal. Tegelijkertijd is juist dát ook een van de dingen die het boek onderscheidend maken.
If books could kill is daarmee een verrassende genre-mix waarin romance, thriller en humor op een originele manier samenkomen en die je vooral blijft lezen omdat je simpelweg wilt weten welk verhaal er nu weer uit de kast wordt getrokken.
Beoordeling:
~ Minca
