Hee iedereen!
Na het verrassende eerste deel: Nightshade (lees hier mijn recensie), was ik heel erg benieuwd naar het vervolg. Aangezien Nightshade op een ontzettend grote cliffhanger eindigde duurde het wachten op het vervolg langer dan ik had gewild. Daarom heb ik het boek zodra dat het beschikbaar kwam gelezen/geluisterd om me weer in de wereld van Ophelia en Alex te kunnen verliezen. Hieronder lees je of het vervolg me ook weer heeft weten te overtuigen.
- Titel: Daybreak
- Auteur: Autumn Woods
- Vertaald door Kyra Ivens
- Uitgeverij: Zomer & Keuning
- Gelezen van 13 tot en met 14 augustus 2026
Na een ondenkbaar verraad en de mysterieuze verdwijning van zijn vader zit er voor Alex maar één ding op: terugkeren naar New York en proberen te achterhalen wat er werkelijk is gebeurd. Maar terwijl hij afstand neemt van alles wat hem dierbaar is, blijft Ophelia gebroken achter in Schotland. Wat er tussen hen is gebeurd, lijkt onmogelijk nog te herstellen. Totdat een anonieme stalker zich meldt.
Iemand beweert belastend bewijs in handen te hebben dat Ophelia en Alex in verband brengt met een moord. Plotseling hebben ze geen andere keuze dan opnieuw samen te werken. Want hoe diep hun wantrouwen ook zit, alleen samen kunnen ze ontdekken wie hen in de gaten houdt en waarom.
Maar hoe dichter ze bij de waarheid komen, hoe meer oude gevoelens weer naar boven komen. Kunnen Ophelia en Alex elkaar nog vertrouwen wanneer alles om hen heen uit elkaar lijkt te vallen?
Na de enorme cliffhanger van Nightshade móét je als lezer eigenlijk wel weten hoe het verhaal verdergaat. Daybreak sluit dan ook direct aan op de gebeurtenissen uit het eerste deel en neemt je opnieuw mee in het leven van Ophelia en Alex. Na alles wat er is gebeurd, staat hun relatie behoorlijk onder druk, terwijl er ondertussen een nieuwe dreiging op de loer ligt.
De schrijfstijl van Autumn Woods is opnieuw fijn en toegankelijk. Ze schrijft meeslepend en weet een prettige afwisseling te creëren tussen spanning, romantiek en de meer intieme momenten. Toch had ik tijdens het lezen regelmatig het gevoel dat bepaalde gebeurtenissen zich een beetje herhaalden. Zeker wanneer je Nightshade nog vers in het geheugen hebt, lijken sommige ontwikkelingen bekend aan te voelen. Daardoor wist het verhaal me niet altijd even sterk te verrassen als het eerste deel.
Ophelia en Alex blijven interessante hoofdpersonages. Tussen hen vindt voortdurend een soort aantrekken en afstoten plaats. Ze hebben redenen om elkaar niet volledig te vertrouwen, maar tegelijkertijd is het wel overduidelijk dat ze moeilijk zonder elkaar kunnen. Ophelia probeert zich staande te houden en sterker te worden, terwijl Alex op zijn eigen manier met alles wat er is gebeurd probeert om te gaan. Juist hun verschillende manieren van reageren zorgen voor de nodige dynamiek tussen hen. Hoe hard ze elkaar soms ook proberen af te stoten, de aantrekkingskracht blijft aanwezig.
De spanning zit voor mij vooral in de stalker en de vraag wat er nog staat te gebeuren. Wie zit erachter en hoever zal deze persoon gaan? Dat zorgt ervoor dat je wilt blijven doorlezen. Tegelijkertijd wordt die spanning soms wat tenietgedaan door de overweldigende hoeveelheid aantrekkingskracht, romantiek en erotiek. Hoewel de afzonderlijke elementen goed zijn uitgewerkt en de balans op zichzelf prettig is, lijken ze elkaar soms eerder te verzwakken dan te versterken.
Al met al is Daybreak een meeslepend vervolg met fijne personages, romantiek en voldoende spanning, maar wist het mij net iets minder te verrassen dan Nightshade.
Beoordeling:
~ Minca
