Het einde schrijft zichzelf – Evelyn Clarke

Hee allemaal!

In september 2025 werd er een boek aangekondigd dat in 2026 zou verschijnen onder een onbekende naam wat een pseudoniem bleek te zijn. Toen Van Ditmar de vraag online stelde wie er achter dit schrijversduo zou kunnen zitten, bleek mijn eerste en enige ingeving te kloppen: V.E. Schwab. Zij is zonder twijfel een van mijn favoriete auteurs en daarom was ik enorm enthousiast dat mijn gok bleek te kloppen. Als verrassing ontving ik daarom een bound manuscript van Van Ditmar Books (superrrrrrrr bedankt daarvoor!!!) Daarna mocht ik ook nog een recensie-exemplaar van Boekerij ontvangen waar ik uiteraard ook heel blij mee ben om opnieuw te lezen en toe te voegen aan mijn Schwab collectie. Hieronder lees je wat ik van het boek vond.

• Titel: Het einde schrijft zichzelf/The Ending Writes Itself
• Auteur: Evelyne Clarke
• Vertaald door Jan Pott
• Uitgeverij: Boekerij
• Gelezen van 23 tot en met 25 september 2025

In Het einde schrijft zichzelf nemen Evelyne Clarke – beter bekend als het schrijversduo V.E. Schwab en Cat Clarke – je mee naar een sinister maar intrigerend toneel: een eiland dat ooit toebehoorde aan de beruchte schrijver Arthur Fletch. Zes auteurs (en een mysterieuze zevende) ontvangen een uitnodiging om deel te nemen aan een exclusieve schrijverscompetitie. De prijs: een gigantisch geldbedrag én een kans om door te breken of opnieuw te schitteren in de literaire wereld. Maar zoals de titel suggereert, schrijft het einde zichzelf. En dat einde blijkt gevaarlijker en psychologischer dan iemand had kunnen vermoeden.

Het eerste deel van het boek is zorgvuldig opgebouwd. Clarke en Schwab introduceren elk van de zes schrijvers, plus een onverwachte zevende. Die auteurs hebben allemaal een eigen stijl, achtergrond en drijfveren. Het knappe is dat je als lezer niet alleen inzicht krijgt in hun persoonlijke motivaties om naar het eiland van Fletch te reizen, maar ook in hun vaak scherpe, soms bittere kijk op de uitgeversindustrie. De discussies en gedachtegangen over uitgeverijen, het auteurschap en het verschil tussen artistiek en commercieel succes zijn verrassend toegankelijk geschreven. Zelfs lezers die weinig weten van de literaire wereld kunnen deze passages vrij gemakkelijk volgen en erdoor gefascineerd raken.

Ondanks die sterke introductie blijft het soms lastig om je volledig te identificeren met een specifiek personage. De zeven auteurs staan verschillend in het leven en juist dat is een kracht van het boek: in elk perspectief hoor je de echo van het genre waarin die auteur schrijft, van horrorelementen, tot romantische intriges tot kille gebeurtenissen. Hierdoor ga je als lezer automatisch reflecteren op genres, schrijfstijlen en je eigen voorkeuren. Het boek kan een prima drijfveer zijn voor lezers of auteurs om de discussiëren over lezen en schrijven en de uitgeverswereld.

Het tweede deel van boek brengt een welkome versnelling. Waar het eerste deel soms wat langdradig aanvoelt, komt daarna dan toch een intensere dreiging op gang. De klok tikt voor de deelnemers, maar ze lijken lang niet allemaal toegewijd aan de opdracht. Daar waar je verwacht dat auteurs schrijven, ontvouwt zich juist een ander soort plot. Zo doemt het besef op dat er iemand in het grote huis rondwaart die hen daar niet wil hebben. Is het één van de auteurs, de geest van Arthur Fletch (of is hij misschien helemaal niet dood…?) of iemand van het team achter alle succesvolle boeken van Fletch? De sfeer wordt grimmiger en naarmate er verdachten weggestreept kunnen worden, stijgt de spanning. Clarke en Schwab weten knap te spelen met de paranoia van de personages én van de lezer.

Het slot van het boek is niet zozeer verwarrend of open, maar laat je mogelijk wel met enkele vragen achter. Hoe kan het dat de gebeurtenissen voor de buitenwereld verborgen zijn gebleven? Hoeveel van wat we lazen is daadwerkelijk gebeurd en hoeveel is manipulatie – van de personages of van Clarke en Schwab zelf? Sommige antwoorden worden gegeven, andere juist bewust in de doofpot gestopt. Het resultaat is een einde dat niet alles dichttimmert maar wel sterk op zijn eigen manier.

Het einde schrijft zichzelf is een ambitieuze mix van psychologisch spel, meta-commentaar op het schrijversvak en klassieke whodunit-spanning.

Beoordeling:

~ Minca