Hee lieve lezers!
Jaren geleden las ik voor het eerst een boek van deze auteur. Toen Hemelse Rivalen werd aangekondigd had ik nog niet direct de link naar deze auteur gelegd, pas nadat ik het boek had opgezocht zag ik het. Vorig jaar las ik het eerste deel uit de Letters of Enchantment serie en daarna was ik niet honderd procent overtuigd van het hele concept, de verhaallijn en de personages. Maar dat weer hield me er niet van om het tweede boek toch nog te gaan lezen. Hieronder lees je wat ik ervan vond.
- Titel: Genadeloze geloften
- Auteur: Rebecca Ross
- Vertaald door Erica Feberwee
- Uitgeverij: The House of Books
- Gelezen van 18 tot en met 22 juni 2025
Iris is teruggekeerd van het front, maar wacht wanhopig op een bericht van haar geliefde Roman, hopende dat hij nog in leven is. Gelukkig is de magische verbinding tussen hun typemachines nog niet verdwenen en zo krijgt ze op den duur de bevestiging dat hij nog in leven is. Maar hij bevindt zich aan de andere kant van de oorlog, hij werkt voor de vijandelijke partij en is zijn herinneringen aan haar kwijt. Zullen ze de geloften die ze naar elkaar hebben uitgesproken ooit waar kunnen maken? Of zal de oorlog hun liefde voor eens en voor altijd beëindigen?
Ook al is het een tijdje geleden dat je het eerste deel hebt gelezen, het is niet lastig om terug te keren naar deze wereld, het verhaal en de personages. Rebecca Ross maakt het, door middel van enkele herinneringen/flashbacks vrij gemakkelijk om je te kunnen herinneren wat er in het eerste deel was gebeurd. Roman en Iris leven midden in de gevolgen van die gebeurtenissen en dat zorgt ervoor dat je snel weer in het verhaal zit. Zeker het feit dat Roman en Iris op een behoorlijk aangrijpende manier van elkaar zijn gescheiden, zorgt ervoor dat je heel benieuwd raakt naar hoe hun verhaal verder gaat.
De grootste hoop die je koestert als lezer is dat Roman en Iris elkaar weer terugvinden. En hoewel ze in het eerste deel ook veel contact op afstand hebben gehad, lijkt daar weinig verschil in te komen in dit tweede boek. De typemachines zorgen er op den duur voor dat het lijkt alsof ze wel in direct contact met elkaar staan en dat is op een soort bovennatuurlijke wijze ook wel een beetje zo. Het geheugenverlies van Roman werkt niet helemaal mee, maar daar heeft de auteur wel een mooie oplossing voor verzonnen. En het feit dat Roman zich nu in het hol van de leeuw bevindt en moet doen alsof hij daar oké mee is, maakt het extra spannend.
Ongeveer tegen de helft van het verhaal verliest het plot wat aan intensiteit en spanning. Het lijkt erop alsof het verhaal een beetje voor kabbelt en opgevuld wordt met onzekerheden, dialogen, uiteenlopende gedachtegangen en hier en daar wat brieven tussen Iris en Roman. Hoewel ze zich midden in een oorlog bevinden, is daar soms niet heel veel van te merken. Pas als ze zich weer op gevaarlijke gronden begeven, neemt de spanning af en toe weer wat toe. Vervolgens duurt het weer een tijdje voordat er weer iets interessants gebeurt, waardoor ik soms moeite had om mijn aandacht bij het boek te houden.
Aan het eind komt daar gelukkig weer verandering in. Er worden echt stappen ondernomen om een eind te maken aan de oorlog. En de hoop die je voelt voor een gelukkig eind voor Iris en Roman begint ook weer helemaal op te bloeien. Maar hoe dat allemaal tot stand komt, daarvoor heeft Rebecca Ross nog wat geheimen in petto.
Beoordeling:
~ Minca
