Hee lieve lezers!
Wie had gedacht dat ik na een twijfelend eerste deel, toch wel een beetje verslaafd ben geraakt aan deze serie…? In mijn recensies van De Nooitgedachtkoning en De Duisterling lees je waarom ik wat gemixte gevoelens had over deze boeken. Toch sloot elk deel weer af met een enorme plotwending, waardoor ik tóch stiekem wilde weten hoe het verder ging. En ik denk dat ik uiteindelijk toch wel blij ben dat ik verder ben gaan lezen. Hieronder lees je waarom.
- Titel: Hun wrede Darling
- Auteur: Nikki St. Crowe
- Vertaald door Sanne Hilleman
- Uitgeverij: SVM Publishing
- Gelezen van 27 tot en met 31 juli 2023
De spanning tussen de verschillende werelden en hun machthebbers is om te snijden. Tot overmaat van ramp is Vane’s broer, de Krokodil, ook nog ten tonele verschenen. En hij is niet alleen. De leden van de koninklijke Duisterland-familie volgen hem en willen koste wat kost Vane’s schaduw des doods terug. Winnie staat in het midden van dit alles en de Wrede Verloren Jongens zullen er alles aan doen om haar en elkaar te beschermen. Maar met zoveel troepen tegen zich gekeerd, is dat moeilijk dan verwacht. En met Winnie’s nieuwe ontdekking, is dat misschien niet eens nodig… De macht in Nooitgedacht is aan het verschuiven en schaduwen worden opgeëist. Wie zal alleen met kleerscheuren uit de strijd komen en wie niet?
Als je denkt dat de plotwending in deel 1 intens was, dan zul je je nog wel bedenken als je deel 2 gelezen hebt. Met een alles veranderende situatie sloot Crowe De duisterling af en eigenlijk had ze daarin maar weinig antwoorden op onze vragen gegeven. Toch concentreert de auteur zich in de eerste hoofdstukken even op andere gebeurtenissen en personages dan je zou verwacht. Het verhaal gaat wel direct door waar het gebleven was, maar het aller benieuwdst ben je uiteraard naar Winnie. De groei en verandering die zij heeft doorgemaakt staat uiteindelijk ook centraal, en wow, wat is het plot ineens interessant geworden!
Daar waar de voorgaande delen dus eigenlijk vrij weinig plot bevatten, lijkt dit derde deel ineens bijna alleen nog maar uit plot te bestaan. Er wordt veel aandacht besteed aan gebeurtenissen om de hoofdpersonages heen, dingen die te maken hebben met hun verleden waar Winnie zich dan ineens midden in begeeft. In de voorgaande delen zijn kleine hints naar deze gebeurtenissen gegeven, maar nu lijkt alles ineens samen te komen. De echte strijd lijkt nu plaats te gaan vinden en dat brengt een hoop sensatie met zich mee.
Daar waar de spice eerder de overhand had, lijkt die nu voor een disbalans te zorgen. Het verhaal draait er nu ineens niet zoveel meer om. Er moet veel gebeuren in korte tijd en ondanks dat het boek een tiental pagina’s meer bevat, lijken sommige dingen wat snel te gaan. Zo kan er ineens een erotische scène plaatsvinden zonder dat daar op voorhand een specifieke reden voor is. De samensmelting van het plot en de spice is daardoor in een disbalans geraakt in dit deel.
In de tussentijd ontstaat er juist meer harmonie in de chemie, de onderlinge relaties tussen de wrede verloren jongens en Winnie. Ergens gaande dit boek wordt het iets duidelijker hoe hun samengesmolten relatie tot stand is gekomen en hoe deze in de specifieke balans is geraakt waarin het zich nu bevindt. Hoewel het nog een uitzonderlijke situatie blijft, wordt de chemie ervan beter onderbouwd en uitgelegd waardoor het beter te volgen en net wat realistischer wordt.
Verder is het plot ook een stuk interessanter. Er komen nog enkele perspectieven bij van waaruit je af en toe een hoofdstuk leest. Deze perspectieven brengen spanning en wat meer diepgang met zich mee. Daar waar het eerder bijna alleen om Winnie en de vier jongens leek te draaien, draait het nu ook om Haak, de Krokodil en enkele andere secundaire personages. Ieder blijkt zo zijn of haar rol in het verhaal te hebben en wanneer de verhaallijnen bij elkaar komen, ontstaan er enkele onstuimige maar spannende momenten. En zo weet Crowe het opnieuw voor elkaar te krijgen om je nieuwsgierig te maken naar het vervolg.
Beoordeling:
~ Minca
