Hee allemaal!
Afgelopen winter werd ik verrast met een geweldige aankondiging van een vertaling. Ik had al twee andere boeken van deze auteur in het Engels gelezen en als ik me niet vergis is dit dan pas het tweede boek van deze auteur dat naar het Nederlands is vertaald. Het andere boek De vrouwen van Vardo, heb ik in mijn kast maar nog niet gelezen. Julia en de haai is gericht op kinderen rond de 10 à 12 jaar en ik had daarom al snel contact opgenomen met de uitgeverij met de vraag of ik dit boek zou mogen recenseren. Pas toen ik de laatste bladzijde van het boek had gelezen, besefte ik me dat het werk dat ik in handen had een geweldig product was van een getrouwd stel.
- Titel: Julia en de haai
- Auteur: Kiran Millwood Hargrave
- Illustrator: Tom de Freston
- Vertaald door Maria Postema
- Uitgeverij: Ploegsma
Mijn naam is Julia.
Dit is het verhaal over de zomer waarin ik in een vuurtoren
woonde.
De zomer waarin ik bijna mijn moeder kwijtraakte en
een haai vond die ouder is dan de bomen.
Maak je geen zorgen, dit verklapt het einde niet…
Wanneer je zonder verder al te veel informatie in dit boek begint, word je vanaf de eerste bladzijde meegesleurd in deze, zwart/wit, grijze en gele wereld. Terwijl Julia, het hoofdpersonage, je meeneemt in haar wereld, merk je al snel dat het geen typisch avontuurlijk jeugdboek is. Er zit een diepere laag, een diepere betekenis onder, maar wat die precies is, is nog niet helemaal duidelijk.
Terwijl het verhaal vordert, leer je Julia steeds beter kennen. Ze is geen typische tienjarige, hoewel ze wel de fantasie en soms ook de gedachtegangen van een tienjarig kind heeft. Ze komt in contact met Kin en samen vormen zij een dynamisch duo. Ze vullen elkaar aan maar stoten elkaar ook wel eens af. Zo wordt duidelijk dat vriendschappen niet altijd makkelijk zijn, ook al pas je voor je gevoel nog zo goed bij elkaar.
Het verhaal en de illustraties hangen nauw samen, maar laten beide genoeg ruimte voor interpretatie. De auteur en de illustrator vullen elkaar aan maar vullen niet voor elkaar in. Zo geven de illustraties bijna nooit letterlijk weer waarover er wordt geschreven. Dit maakt het verhaal, naast de schrijfstijl van Hargrave extra poëtisch. Kleine details zoals de kleuren van materialen die Julia tegenkomt en de woordspelingen die met de zee of zeedieren te maken hebben, zorgen ervoor dat dit boek volwassenen ook zal aanspreken.
In de tweede helft wordt steeds duidelijker waar de auteur en de illustrator naartoe hebben willen werken. Niet alleen de struggles die een kind kan hebben op gebied van vriendschap, zelfontplooiing en het ontdekken van de grenzen tussen fantasie en realiteit. Ook zwaardere problematieken komen aan bod zoals pesten, gepest worden en mentale ziektes. Zodra dit duidelijker wordt, komen afwisselend donkere en lichtere illustraties ook meer tot hun recht.
Julia en de haai is een poëtisch maar herkenbaar jeugdboek met een diepere betekenis dan je in eerste instantie zou denken.
Beoordeling:
~ Minca
