Hee iedereen!
Wanneer er een boek dat ik erg goed vond wordt verfilmd, probeer ik daar altijd zo snel mogelijk naartoe te gaan in de bioscoop. Daarnaast probeer ik het boek vaak ook nog te herlezen voordat ik de film ga kijken, zeker als het een ouder boek was. Bij deze film was dat niet nodig, want ondanks dat ik Dageraad boven de boete anderhalf jaar geleden voor het eerst (en laatst) had gelezen, herinnerde ik me het verhaal nog heel erg goed. Het boek had zo’n indruk op me gemaakt toentertijd dat ik met al die herinneringen zo de bioscoop in kon gaan. Hieronder lees je mijn recensie van de film Sunrise on the Reaping.

Waar gaat Sunrise on the Reaping over?
Sunrise on the Reaping volgt een 16-jarige Haymitch uit District 12 de arena in voor wat de grootste Spelen ooit moeten worden, met twee keer zoveel deelnemers. Haymitch sluit een onverwacht bondgenootschap met medetribuut Maysilee Donner en voegt hij zich bij een coalitie die vastbesloten is de macht van het Capitool onder leiding van President Snow te trotseren. Naarmate de strijd vordert, zet Haymitch alles op het spel om de Spelen vanuit de arena zelf onderuit te halen. Daarmee ontketent hij een opstand die Panem voorgoed zal veranderen.
Voor fans van de Hongerspelen zullen bepaalde elementen of gebeurtenissen uit het verhaal/de film over Haymitch niet mega verrassend zijn. Het verhaal speelt zich 40 jaar ná A Ballad of Songbirds and Snakes af en 24 jaar vóór De Hongerspelen. En dat maakt de ervaring van dit verhaal extra uniek, want je komt meerdere bekende personages tegen alleen zijn ze, of een stuk ouder, of een stuk jonger. Door de unieke namen kun je de link al snel leggen en zo raak je benieuwd naar hun bijdrage aan het verhaal van Haymitch.

De manier waarop de regisseur opnieuw de unieke, dreigende maar tegelijkertijd extreem blije en over de top sfeer heeft neergezet is soms adembenemend. Het is net zoals De Hongerspelen, maar toch ook weer niet. Er zijn veel nieuwe personages, in elk geval de tributen van de Tweede Kwartskwelling, onderlinge bondgenootschappen, onverwachte gebeurtenissen en de arena zelf verschillen er behoorlijk van. Het contrast tussen de districten, de tributen en de wereld rondom De Hongerspelen is enorm. Al die extreme glimlachjes, hand gebaren, enthousiaste uitroepen en kleurrijke kledij probeert de ware betekenis van De Hongerspelen te maskeren en daar weten de hoge piefen op een verschrikkelijke manier in te slagen.
Een van de sterkste elementen uit deze film is de manier waarop Haymitch continu op de proef gesteld wordt, in het diepe wordt gegooid en moet omgaan met alles wat hem en zijn omgeving aan gedaan wordt. Voor de mensen die het boek gelezen hebben, komen bepaalde gebeurtenissen niet uit de lucht vallen, maar dat betekent niet dat ze via het beeldscherm minder hard aankomen. Misschien voor sommige lezers/kijkers nog wel harder. Sommige scènes worden zo krachtig in beeld gebracht dat je tijdens het kijken het gevoel hebt er deel van uit te maken, wat de intensiteit nog eens extra verhoogt. Daarnaast volgen veel intense, emotionele, traumatiserende en actievolle momenten elkaar in een behoorlijk tempo op, waardoor je aan het beeld gekluisterd blijft zitten.
Sunrise on the Reaping is gewoon een film voor iedere Hongerspelen liefhebber, of je de boeken nou vanaf 2008 hebt gelezen en geweldig vond, of de alleen de films keek en er fan van werd, dat maakt niet uit. Het is een film voor iedereen die Haymitch’ verhaal wil leren kennen, wil leren begrijpen waarom en hoe hij geworden is zoals hij is in de trilogie. Maar ook voor mensen die de boeken of de andere films niet kennen, is het even goed een aanrader. Vergeet alleen níét om zakdoekjes bij de hand te houden als je deze film gaat kijken; you’re gonna need them!
Beoordeling:





~ Minca