Hee iedereen!
Toen ik bezig was in deze serie had ik ergens het vermoeden dat het een trilogie zou worden. Maar aan het eind van deel 2 bleek dat het om een tweeluik ging. The first to fall was een mooie roman met een rauw randje, maar was nog niet volledig afgerond. Daar komt in dit tweede deel wel verandering in, al voelt dat tijdens het lezen niet altijd zo. Hieronder lees je waarom.
- Titel: In love at last
- Auteur: Kristina Moninger
- Vertaald door Liet Kombrink
- Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
- Gelezen van 22 tot en met 23 maart 2026
Verena heeft haar verleden lang achter zich gelaten, maar een nieuwe modellenopdracht dwingt haar terug te keren naar de plek waar haar leven ooit volledig ontspoorde. Alsof dat nog niet genoeg is, moet ze haar verblijf delen met Mattia, een aantrekkelijke maar ongefilterde man die haar voortdurend uit haar evenwicht brengt. Wat Verena niet weet, is dat Mattia een verborgen agenda heeft. Als voormalig politieagent is hij vastbesloten om de waarheid te achterhalen over die ene zomer die alles veranderde. Terwijl de spanning tussen hen oploopt, dreigt het verleden haar alsnog in te halen.
In het proloog van het verhaal word je als lezer met iets wat lijkt op een vooruitblik nieuwsgierig gemaakt hoe het verhaal tot dat punt kan komen. Vervolgens richt het verhaal zich op andere personages en door het vrij langzaam opgebouwde plot, vraag je je gedurende de eerste hoofdstukken veelal af hoe het verhaal uiteindelijk aan gaat sluiten bij dat proloog. Na verloop van tijd focust het verhaal zich dusdanig op de verhaallijn van Verena en Mattia dat het proloog een beetje naar de achtergrond verdwijnt. Zo nu en dan wordt het wel warm gehouden doordat er zo nu en dan een hoofdstuk vanuit Emilia uit het verleden voorbijkomt.
Omdat dit tweede deel zich voortbouwt op gebeurtenissen uit het eerste boek, waarin veel onthullingen hebben plaatsgevonden, maar lang niet allemaal, is het geen overbodige luxe om je geheugen even op te frissen. Dit heeft vooral te maken met het aantal personages dat er een rol in speelt. Hoewel het om een niet verbijsterend grote vriendengroep ging, waarvan er nu ook drie niet meer zijn, hadden zij allemaal onderling en met andere personages connecties. Hoe die connecties precies in elkaar staken, dat herinnerde ik me niet meer volledig. Vandaar dat ik wel een soort ‘opfriscursus’ had kunnen gebruiken. Gelukkig herinnerde ik me terwijl het plot zich ontwikkelde weer steeds meer details uit het voorgaande deel en begonnen de puzzelstukjes steeds meer op hun plek te vallen.
Dat neemt niet weg dat er hier en daar wat onverklaarbare en wazige dingen in het verhaal gebeuren. Gebeurtenissen die in eerste instantie heel random lijken plaats te vinden en die verwarring oproepen: wat hebben ze precies te maken met de rest van het verhaal. Ook lijkt het soms dat de twee verhaallijnen van Verena en Mattia een beetje door elkaar lopen. Ze zijn beide met verschillende redenen op die desbetreffende plek, maar wat hebben die redenen nou precies met elkaar te maken. Maar wat blijkt: voor al die losse eindjes en vage gebeurtenissen heeft de auteur natuurlijk wel een reden gehad. Eerst is dat allemaal maar lastig in te vullen, maar helemaal aan het eind van het verhaal vallen die puzzelstukjes pas op hun plek. En als je ze niet grondig hebt gelezen, zou je ze wellicht over het hoofd kunnen zien of zijn vergeten. Maar aan het eind wordt een heleboel een stuk duidelijker.
In love at last vraagt enigszins om geduld bij de lezer en leest niet altijd even soepel door de verschillende verhaallijnen en losse elementen. Toch weet de auteur, zeker richting het einde, veel samen te brengen waardoor duidelijk wordt dat alles met een reden is opgebouwd.
Beoordeling:
~ Minca
