Hee allemaal!
Toen het derde deel van de Kronen van Nyaxia serie uitkwam, begon ik daar vrij snel in. Maar ik kwam voor een verrassing te staan want het derde en vierde deel zouden over twee andere personages gaan dan de voorgaande twee boeken (lees hier mijn recensies van deel 1, deel 2 en deel 3). Maar toen ik daar eenmaal aangewend was, zat ik er weer helemaal in. Of dat bij dit vierde deel ook het geval was, dat lees je hieronder.
- Titel: The Fallen and the Kiss of Dusk
- Auteur: Carissa Broadbent
- Vertaald door Merel Dinnessen
- Uitgeverij: Cargo
- Gelezen van 25 tot en met 27 februari 2026
Mische bracht het grootste offer dat ze kon brengen om de mensen van wie ze houdt te redden. Maar met die keuze dompelde ze de wereld onder in een eeuwige nacht. Nu wordt ze vastgehouden door de goden. Asar is vastbesloten haar te vinden. Gedreven door woede en verdriet gaat hij naar haar op zoek. Dan krijgen ze onverwacht nog één kans. Een godin biedt hun een mogelijkheid om alles recht te zetten. Om die kans te grijpen moeten Mische en Asar samen op pad. Hun missie is duidelijk, maar bijna onmogelijk. Ze moeten de God van de Dood verslaan. Alleen dan kan Asar proberen te bereiken wat voorheen ondenkbaar leek: opstijgen tot echte goddelijkheid.
Voordat ik aan dit boek begon, heb ik de laatste hoofdstukken van The Songbird and the Heart of Stone nog even opnieuw gelezen. Dat opfrismoment was fijn en zorgde ervoor dat ik weer goed in het verhaal zat. Vol goede moed begon ik aan dit vierde deel. Toch merkte ik al snel dat het verhaal een patroon volgt. Mische en Asar zijn van elkaar gescheiden, vechten zich door allerlei problemen heen en vinden elkaar weer terug. Daarna worden ze opnieuw van elkaar gescheiden en begint het proces eigenlijk weer van voor af aan. Soms vechten ze samen, soms staan ze er alleen voor. Op een gegeven moment voelt het alsof het boek vooral hieruit bestaat. Dat vind ik jammer, omdat ik de eerste drie delen juist erg goed vond. In vergelijking daarmee verslapte mijn aandacht nu sneller en had ik meer moeite om echt betrokken te blijven.
Wat wel een voordeel van dit deel is, is dat het verhaal vanuit twee perspectieven is geschreven. Zowel Mische als Asar krijgen hun eigen hoofdstukken. Dat werkt goed, zeker omdat ze veel tijd apart doorbrengen. Het is interessant om te lezen hoe zij ieder op hun eigen manier omgaan met verlies, twijfels en gevaar. Je ziet hun groei en hun doorzettingsvermogen. Maar ook hier ligt een valkuil. Doordat ze steeds opnieuw gescheiden worden en weer naar elkaar op zoek gaan, voelt ook dit na verloop van tijd herhalend. Daarbij komen er ook steeds nieuwe bedreigingen op hun pad. De inmenging van verschillende goden, met ingewikkelde namen en herkomst van krachten, maakt het verhaal soms lastig om te volgen. Het zorgt voor extra spanning, maar ook enigszins voor verwarring.
Wat ik wel echt een pluspunt vond, is dat Raihn en Oraya vaker terugkomen in dit deel. Vooral in de tweede helft krijgen zij meer dialogen en spelen ze een grotere rol in het geheel. Hun aanwezigheid gaf het verhaal nieuwe energie. Richting het einde wordt er toegewerkt naar een soort afsluiting, maar er worden ook nieuwe lijnen uitgezet waarin alle vier de hoofdpersonages belangrijk zijn. Dat maakt nieuwsgierig naar wat er nog gaat komen.
Al met al is The Fallen and the Kiss of Dusk een degelijk vervolg met sterke personages, maar door de herhaling en de vele obstakels wist het mij minder te raken dan de eerdere delen.
Beoordeling:
~ Minca
