Hee iedereen!
Nadat ik me eroverheen had gezet om het verhaal van Poppy en Casteel éven los te laten en me in Seraphena’s verhaal onder te dompelen, was het natuurlijk een feest toen ik wél weer verder kon lezen over mijn favoriete personages. Don’t get me wrong, ik vond het eerste deel in de Flesh and Fire serie heel tof (lees hier mijn recensie), maar om daarna weer terug te kunnen keren naar de personages die me zo vertrouwd waren geworden, voelde bijna als thuiskomen. Hier lees je mijn gedachten over dit vierde deel.
Bestel dit boek op boekenwereld.com als paperback (€25,-) of als e-book (€11,99)
- Titel: De strijd van twee koninginnen
- Auteur: Jennifer L. Armentrout
- Uitgeverij: Zomer & Keuning
- Gelezen van 6 tot en met 9 mei 2022
Casteel weet maar al te goed hoe sluw en slecht de Bloedkoningin is. Toch is hij verbijsterd als hij over haar gruwelijke daden hoort. Poppy is vastbesloten om de koning te bevrijden, maar heeft daarvoor de hulp nodig van de generaals van Atlantië. Beiden moeten alles in de strijd gooien om een einde te maken aan wat de Bloedkoningin is begonnen. Dat betekent dat Poppy in het reine moet komen met de profetie die ze al zo lang vreest. De profetie die laat zien wie ze werkelijk is.
Let op, deze recensie bevat spoilers over wat er in de voorgaande delen van de Bloed en As serie gebeurd. Hoewel ik meestal mijn recensies zo spoilervrij mogelijk schrijf, is dat bij deze serie nauwelijks te doen als ik op de inhoud van het boek en de serie wil ingaan, dus wees gewaarschuwd! Spoilers over gebeurtenissen in dít boek, vermijd ik uiteraard wel, onderaan in mijn recensie bespreek ik wel één van de gebeurtenissen, maar voorafgaand daaraan zal ik nog een waarschuwing plaatsen!
Het einde van Kroon van gouden beenderen was uiteraard alles veranderend, intens, emotioneel en het wachten op het vervolg was daardoor écht een uitdaging. En nu is het dan zo ver, het verhaal gaat verder. Poppy’s woede, verdriet en angst is één van de belangrijkste onderdelen in dit verhaal. Vanaf het begin lijkt ze er ‘alleen’ voor te staan, ondanks al haar vrienden en degenen die zij als familie is gaan zien; Casteel is er niet en dat gemis is groot. Deze gevoelens zijn ontzettend goed weergegeven in het begin van het verhaal, het leek bijna alsof er een deel van mijzelf miste terwijl ik het las. Maar aan de andere kant kreeg een ander personage de kans om nog wat meer op de voorgrond te treden en daarover hoorde je mij absoluut niet klagen.
De ontwikkeling die plaatsvindt tussen Poppy en Kieran is namelijk één van mijn favoriete onderdelen uit dit boek en de manier waarop de auteur het heeft vormgegeven is geweldig. Hoewel Poppy en Casteel uiteraard voor elkaar bestemd zijn, getrouwd zijn en samen een toekomst vormen, heeft de inmenging van Kierans personage tussen hen mij altijd geïntrigeerd. Zijn duistere, vaak kalme en toch humoristische voorkomen krijgt in het begin van dit verhaal de kans om uitvergroot te worden en Poppy leert door Casteels afwezigheid nog meer het belang van de rest van hun volk in te zien. Deze veranderingen zijn vrij belangrijk voor de ontwikkelingen in het verhaal.
Desondanks voelde de tijd dat Poppy en Casteel gescheiden waren erg lang aan. Er zaten zo nu en dan wat tragere stukken in het verhaal waarin informatie, details en ontwikkelingen plaatsvonden die gedeeltelijk al aan bod kwamen in A Shadow in the Ember. De kleine herhalingen hiervan zorgden dat het verhaal wat trager verliep, tot het verhaal een andere wending begint aan te nemen. De spanning, sensatie (en ja, ook de romantiek) keert terug. Door de uitgebreide, immense wereld waarin het verhaal zich afspeelt, zijn er uiteraard in elk boek ook weer nieuwe personages om te leren kennen. Wat dat betreft is het fijner om de boeken sneller achter elkaar te kunnen lezen en al helemaal met die vreselijke maar goede cliffhangers van Armentrout.
Het hele verhaal werkt uiteindelijk toe naar, de titel van het boek zegt het al: de oorlog tussen twee koninginnen. In de tussentijd vinden er genoeg intense, spannende en zelf lugubere gebeurtenissen plaats, en dat alles werkt naar die langverwachte ontknoping toe. De aanvaring tussen de twee koninginnen verloopt uiteraard anders dan je zou verwachten en dat maakt het verhaal juist weer origineel, spannend en intrigerend. In de laatste hoofdstukken gebeurd er enorm veel waardoor het verhaal niet meer aan de kant te leggen is, maar hierdoor merkte je wel dat alles was ‘opgespaard’ tot het allerlaatste moment.
De strijd van twee koninginnen is een intens, vurig, spannend en spraakmakend deel in de Bloed en As serie van Armentrout.
Beoordeling:
~ Minca
In De strijd van twee koninginnen vindt een door sommige lezers langverwachte, maar door andere lezers afgekeurde gebeurtenis plaats waarover ik hieronder graag nog zou willen uitweiden omdat er al discussies over zijn ontstaan en in de toekomst waarschijnlijk nog meer zullen volgen.
SPOILERS!
Als je de voorgaande delen in deze serie, of zelfs dit deel van de serie, al hebt gelezen, weet je wellicht waar ik het over heb. De Joining tussen Casteel, Poppy en Kieran vindt plaats. Heel eerlijk? Ik was, net als Poppy, erg nieuwsgierig hiernaar én ik was er een voorstander van. Zodra het in het tweede deel voor het eerst werd benoemd, wist ik bijna zeker, Armentrout kennende, dat het in deze serie ooit zo ver zou komen. Maar dat was niet alles, ik merkte in alle delen dat er meerdere keren maar op verschillende manieren naar werd gehint. Niet alleen wanneer het daadwerkelijk tot sprake kwam, maar ook wanneer de band en het intense broederschap tussen Casteel en Kieran voorbij kwam. Daarnaast waren er genoeg specifieke toegewijde maar ook intense momenten tussen Poppy en Kieran die hier gedurende deel 2, 3 en 4 langzaam naartoe werkten.
Natuurlijk was de manier waarop de Joining zou plaatsvinden nog een raadsel omdat het totaal afhing van het moment. De gesprekken die de personages er voorafgaand met elkaar over voeren, laten het naar mijn idee aanvoelen alsof ze er allemaal achterstaan en er niemand wordt gedwongen of gechanteerd. Maar blijkbaar zijn de meningen daarover verdeeld. Uiteindelijk is deze gebeurtenis iets waarover je zelf moet lezen en over mag oordelen zoals jij zelf wilt. Maar het stuk voorafgaand en tijdens de Joining vond ik erg mooi, beeldend en in uiterste precisie beschreven. Alle handelingen waren intens maar wel vredig te noemen. Maar de afsluiting, waarin Poppy ervoor kiest en de mannen toestemming geeft om er ‘meer’ van te maken vond ik wat rommelig en leek zelfs een beetje afgeraffeld.
Het had een heel mooie, intense en erotische scène kunnen worden, Armentrouts schrijfstijl kennende, maar het laatste stuk waarin Poppy het letterlijk beschreef dat ze niet wist welke handen, ledematen of geslachtsdelen bij wie hoorden, kwam nogal overweldigend en teleurstellend op mij over. Hierdoor leek het alsof zij zelf ook overweldigd was en geen idee had wat er precies gebeurde en dat zorgt er dan misschien voor dat bepaalde lezers een oordeel over deze scène vellen. Naar mijn idee had deze scène diepgaander en gedetailleerder aan bod mogen komen om de passie en het belang ervan tot zijn recht te laten komen.
