Hee allemaal!

Scroll down to read the interview in English

In 2019 mocht ik voor de allereerste keer een auteur interviewen en dat was ook nog eens mijn favoriete auteur: V.E. Schwab (lees hier het interview van 2019). Zodra ik het bericht zag dat ze in 2022 weer naar Nederland zou komen, vroeg ik Marc van Boekerij of het dit jaar weer mogelijk was om haar persoonlijk te interviewen, en weet je… dat lukte! We hebben het vooral over Addie LaRue, Gallant en De kleuren van magie gehad. Maar andere lezers hadden ook een aantal leuke vragen die ik mee had genomen naar het interview. Verder was Schwab de dag erna ook bij het Best of Fantasy evenement. Wat ik daarvan vond lees je hier op Hebban.

Het onzichtbare leven van Addie LaRue

Minca: De vorige keer hebben we het over alle boeken gehad die tot dan toe waren verschenen, zoals Vicious en Vengeful dat mijn twee favoriete boeken waren, maar dat veranderde nadat ik Addie’s verhaal las. Laten we daarom daar mee beginnen.

Met dit boek heb mijn hart gebroken en het vervolgens weer aan elkaar gelijmd. Ik… Ik heb gewoon nog nooit zoiets gelezen en ik kan nog steeds niet echt begrijpen wat het boek met me gedaan heeft. Het heeft me in elk geval veranderd en het heeft een uniek en definitief plekje in mijn hart.

• Q: Als groot fan weet ik het een en ander over jouw schrijfprocessen, zoals naamkeuzes. Maar hoe ben je op de naam Addie/Adeline LaRue gekomen?

V.E. Schwab: Nou, Addie kwam als eerst en daarna moest ik een Franse extensie van die naam bedenken. LaRue was natuurlijk belangrijker, want toen ik begin 20 was begon ik met dit verhaal schrijven en het gaat uiteraard om symbolisme. LaRue is natuurlijk: de weg. En Addie bevindt zich ook op een keerpunt, op een weg die twee plekken in tweeën splitst. Ik heb ook een poëzie achtergrond dus ik hou van syllabisch ritme. En Addie LaRue heeft een bepaald ritme, als je de hele naam uitspreekt. Want Adeline wordt alleen in de eerste hoofdstukken gebruikt, die naam is meer een bijzaak van hoe ik tot Addie ben gekomen.

Minca:

• Q: Waarom heb je Frankrijk als plek gekozen voor Addie?

V.E. Schwab: Nou, mijn familie woont in Frankrijk en ik heb dit land elk jaar vanaf mijn vijftiende bezocht, dus ik hou er echt van. Maar ik hou ook echt van het gebied buiten Parijs. Daar kwam ik erachter dat het hart van de mensen op het platteland anders aanvoelt en ik wilde Addie daar placeren. Mijn ouders gingen 7 jaar geleden met pensioen en verhuisden naar de plek waar ik het boek heb laten plaatsvinden. Ik verzon een plaatsje naast de plek waar mijn ouders wonen. En als je bedenkt wie Addie is als een persoon, een liefhebber van kunst, cultuur en romantiek en ik wilde haar daarmee als een klassieke Franse aan laten voelen.

Minca:

• Q: Wat denk jij zelf… Zou Book, de kat, zich Addie kunnen herinneren, als een persoon, een geur of haar aura?

V.E. Schwab: Dit is echt een existentiële vraag. Heeft de vloek ook invloed op dieren? Gedurende het verhaal wordt er gesuggereerd van niet. Addie vraagt zich af hoe dieren zich mensen herinneren. Zoals honden, die leven in het hier en nu net als Addie eigenlijk. Ze bestaat alleen in het heden in iedereens gedachten. Net als veel andere dieren alleen in het heden hun leven leiden. Ik vind het fijn om te denken dat alle dieren die Addie tegenkomt zich van haar bewust zijn, maar op een andere manier dan mensen. Misschien is het geen echte herinnering, maar dieren hebben scherpere zintuigen. Dus ik denk dat Book Addie herinnert zoals katten zich dingen zouden herinneren.

Minca:

• Q: Een vraag van een fan: Hoe zit het met het eind van Addie LaRue. Vinden Henry en Addie elkaar terug? Ze wilt het echt heel graag weten.

V.E. Schwab: Mensen vragen me altijd hoe, in mijn hoofd, het verhaal van Addie uiteindelijk zal eindigen. Maar ik denk dan: ik heb het einde toch al geschreven? Dat is gewoon hoe het eindigt. Meer is er niet, hier stopt het verhaal. Maar ik zie mezelf wel een ander verhaal schrijven dat andere aspecten van het pantheon der goden verkent. Want Luc maakt deel uit van een pantheon, hij hint ernaar, in de kerkscene, dat er andere Goden bestaan en dat hij er één is. Dus ik kan zeker een boek over een ander schrijven, maar Addie’s verhaal is klaar. Het boek waar ik nu aan werk is een standalone en ik hoop dat het in de boekenwinkel naast Addie LaRue kan komen te staan. Het is eenzelfde soort verhaal en mensen denken dan dat het om een vervolg gaat, maar dat is het NIET, haha.

Het boek waar ik nu aan werk is een standalone en ik hoop dat het in de boekenwinkel naast Addie LaRue kan komen te staan. Mensen denken dat het om een vervolg gaat, maar dat is het NIET. – V.E. Schwab

SPOILERS OVER HET EIND VAN ADDIE LARUE!

Minca:

• Q: Het was een soort van mindfuck eigenlijk. Want jouw naam staat op het boek, maar aan het eind van het boek had het net zo goed Henry’s naam kunnen zijn dat op de kaft van het boek kwam te staan. Het lijkt alsof Addie haar verhaal vertelt, maar eigenlijk is het door de hand van iemand anders geschreven. Alleen om een herinnering aan Addie achter te laten in de wereld.

V.E. Schwab: Ja, het is heel dubbel. Toen ik op een gegeven moment een boekenwinkel inliep, zag ik alle cover van één boek met z’n allen naar voren naast elkaar staan. Precies hoe Addie haar boek ziet staan aan het eind van het verhaal. Dichterbij iets van zichzelf achterlaten in de wereld is ze niet gekomen en dat is alles wat ze ooit heeft gewild. Sommige mensen raken echt gefrustreerd door dit einde, maar ik zou het niet meer willen veranderen. En ik ben heel benieuwd hoe de verfilming gaat eindigen. Want het script is een levend document. Ik denk dat ze het eind op verschillende manieren zullen filmen om te zien wat het beste werkt voor de film. Want een boek en een film zijn twee aparte dingen en ik ben heel benieuwd of mensen het eind van de film of het eind van het boek prefereren.

Einde van spoilers!

Minca: Nu we het toch over de film hebben, het is bijna een jaar geleden dat je dat hebt aangekondigd.

• Q: Ik weet dat het een moeilijke vraag is, maar als je aan Addie, Henrey en Luc denkt, zijn er acteurs die je aan hen doen denken?

V.E. Schwab: Ik heb geen idee en ik kan niet, wil het eigenlijk niet uitspreken. Iets wat mij altijd zo verbaast is wanneer een acteur voorbij komt en een heel onvoorspelbare rol perfect uitvoert. Zoals Jamie Campbell Bower als Vecna in Stranger Things, hij is mijn Victor Vale in mijn hoofd. Maar ik weet niet zeker ze zullen beslissen zo een acteur op die rol te zetten. Een goede acteur kan je gedachten over hoe een rol gespeeld moet worden veranderen. Ja, ik zie alle namen die online worden genoemd. Maar het is heel interessant, want in Addie zijn er drie hoofdrollen die het hele verhaal vertellen, maar ik heb echt geen idee wie dat zullen zijn.

Minca: nog een vraag van een fan: Hope.

• Q: Hoeveel edities van Addie LaRue zijn er nou eigenlijk? Want ze wil ze allemaal verzamelen.

V.E. Schwab: Ohhh, dat zijn er veel. Ik weet dat iemand er 21 heeft, maar zelfs ik heb niet alle edities. Ik ben mijn collectie aan het uitbreiden en mijn buitenlandse agent aan het berichten: Ik kijk naar mijn boekenkast en ik mis de Turkse editie met deze cover… En ik moet de edities ook echt opzoeken op GoodReads. Maar ik zou denken dat er zo’n 25 tot 30 edities zijn nu wereldwijd en er komen er nog meer. De Nederlandse editie is één van mijn favoriete met de kat op het boekblok gedrukt en de vogel op de kaft is echt prachtig.

Een boek en een film zijn twee aparte dingen en ik ben heel benieuwd of mensen het eind van Addie LaRue uit het boek of het eind van de film prefereren. – V.E. Schwab

Gallant

Minca:

• Q: Een paar maanden voordat Gallant uit kwam postte je op Instagram iets over jouw naam op jouw boeken. Eerder werd V.E. Schwab gebruikt voor ‘volwassen’ boeken en Victoria Schwab voor YA en kinderboeken. Ik heb hier wat over gelezen, maar kun je er nog iets over vertellen aan mijn volgers?

V.E. Schwab: Het is een beetje ingewikkeld. En ik denk dat er twee hoofdredenen zijn voor deze verandering. Eén is omdat ik gender en mijn relatie tot gender meer aan het begrijpen ben. Ik voelde me meer thuis bij V.E. dan bij Victoria. Dus dat is één. Het andere deel is dat naarmate ik meer bekend word ik ook een meer openbaar leven heb, mee lezers heb. Ik denk niet dat mensen het gemeen bedoelen, maar er vindt een samensmelting tussen de auteur en het werk plaats. Dan voelt het alsof mensen over mij praten, alsof ze me kennen. Maar dat is niet zo. Ze kennen alleen de naam op het boek dus ik wilde een beetje afstand tussen mij de mens en mijn naam op het boek creëren. Op deze manier helpt het me een scheiding te creëren tussen de persoon die mensen hebben bedacht en de persoon die ik echt ben, dat ik het me niet persoonlijk aan trek. Ik heb graag een buffer een soort pantser.

Minca:

• Q: Op de dag dat Gallant verscheen postte je ook iets op Instagram: ‘Twee jaar geleden begon ik met schrijven. In de eerste maanden van de pandemie…’ Zou je zeggen dat Olivia Prior is ontstaan door de pandemie, of bevond ze zich al in jouw hoofd?

V.E. Schwab: Nee, ze is niet ontstaan door de pandemie, want mijn ideeën hebben altijd een vrijlange ‘kook tijd’. Olivia zat al bijna twee jaar in mijn hoofd. Maar het schrijven zelf heeft plaatsgevonden tijdens de pandemie dus terwijl ik het tot leven bracht, werd de sfeer en de energie door de pandemie gevormd. En ik denk dat de thema’s uit het boek zoals eenzaamheid, claustrofobie, alleen zijn in een groot huis, vastzitten, al die dingen die ik in het boek beschreef werden doordrinkt met alle energie, angst en duisternis die ik zelf voelde in de eerste maanden van de lockdown. Ik weet niet wat voor boek het zou zijn geweest zonder de pandemie, maar ik denk dat de energie uit het verhaal anders geweest zou zijn als ik het tijdens een tour geschreven zou hebben.

Minca:

• Q: Je hebt vaker gezegd dat je iets met deuren hebt, kleine deuren, afgesloten deuren, onzichtbare deuren… In jouw verhalen komt bijna altijd wel een bepaalde deur voorbij. Wat betekent Gallant’s deur voor jou?

V.E. Schwab: Gallant’s deur, best wel grappig eigenlijk, want aan de ene kant is het de meest voor de hand liggende deur. Maar juist díé deur creëert de meeste problemen, want ik ben jaren overtuigd geweest dat die deur iets een sprookje zou onthullen. Ik zat daar en staarde mentaal naar deze deur die ik had bedacht. Ik vroeg mezelf af wat zich aan de andere kant bevond. En een paar jaar geleden vroeg iemand mij wat de overeenkomst tussen al mijn verhalen was en het enige waar ik aan kon denken was: de dood. En zodra ik dat antwoord gaf, moest ik weer aan Gallant’s deur denken en ik realiseerde me dat het geen deur tussen hier en daar was, het was een deur tussen leven en dood. Het werd een verhaal over de onderwereld, niet over een sprookje. En zodra ik dat door had, kon ik schrijven over datgene achter de deur.

Mogelijke/kleine spoilers over Gallant!

• Minca: Q: Nadat ik Gallant had gelezen, had ik een soort complot theorie over bepaalde elementen die in meerdere van jouw boeken voorkomen, naast de dood die jij al benoemde. Wil je het horen?

V.E. Schwab: Oh ja, zeker wil ik dat!

• Minca: Kleine en minder kleine onderdelen uit jouw vorige boeken lijken terug te komen in Gallant. Bijvoorbeeld het zien van ghouls: City of Ghosts. Deuren die naar andere werelden leiden: The Archive en De kleuren van magie. Olivia’s interesse in muziek: Monsters of Verity. De (verschuifbare) grens tussen leven en dood: Villains en Extraordinary. En als laatst: de drang om ergens bij te horen: The Near Witch en Addie LaRue. Hoe denk jij hierover?

V.E. Schwab: Ja, precies wat je zegt. En het ding is: het is niet met opzet. Dit zijn gewoon thema’s. Alles wat je zojuist benoemde zijn dingen die ik onderzoek en ontdek tijdens het lezen. De grens tussen leven en dood, ergens thuishoren, magie, stem(geluid), zelfbenoeming. Dit zijn allemaal kleine onderdelen van de verhalen die ik steeds maar opnieuw probeer te vertellen. En het is net als schrijven, hoeveel boeken ik ook schrijf, het gaat telkens daar over.

Eind mogelijke/kleine spoilers!

De kleuren van magie

Minca: Het is al even geleden dat ik deze serie heb gelezen, maar ik kan niet wachten tot het eerste boek in de Threads of Power reeks uitkomt.

• Q: Nog iets dat je op Instagram plaatste zijn het aantal pagina’s/woorden dat dit boek zal bevatten. Ben je niet bang dat mensen het niet willen lezen omdat het zo een grote omvang heeft?

V.E. Schwab: Nee, niet in Fantasy. In een ander genre, zeker. Maar ik denk, om eerlijk te zijn, dat ik zelf vrij korte schrijf voor het Adult Fantasy genre. Brandon Sanderson en Samantha Shannon tikken zo 1.000 pagina’s aan. Ik ben me altijd erg bewust van het genre waarin ik schrijf, de Shades of Magic serie heeft altijd wel minder pagina’s bevat: het eerste boek heeft maar 90.000 woorden, wat voor Fantasy nauwelijks de helft van een boek is. Lezers van deze serie zeggen wel eens: ‘Ik zou willen dat ze langer waren.’ Ik heb ze wat schrijven betreft niet langer gemaakt, ik heb ze langer gemaakt in het plot, meer verhaal. Mijn boeken zijn nooit een woord langer dan ze hoeven te zijn. 

Minca:

• Q: Hoe beslis je op welk punt je een boek in een serie eindigt en waar je de ander dan weer laat beginnen?

V.E. Schwab: Ik weet van te voren altijd waar ik het eerste boek en het laatste boek laat eindigen. Ik weet alleen nooit precies waar het tweede boek eindigt. Niemand weet dat. Ik werk als het ware terug. Maar voordat ik aan het boek begin te schrijven, weet ik het wel. Als ik aan Threads of Power 2 ga beginnen, dan zorg ik ervoor dat ik weet waar het eindigt. Zo weet ik altijd waar ik naartoe moet werken.

Minca: Nu we het hebben over ‘extra’ delen in een serie, bijvoorbeeld er is eerst een trilogie en daarna wordt er nog een spin-off trilogie of boek aangekondigd. Dan zijn er ongeveer twee soorten lezers: 1. Degenen die ontzettend enthousiast zijn omdat ze nooit genoeg kunnen krijgen van hun favoriete personages of de wereld waarin het zich afspeelt. En 2. Degenen die een beetje argwanend zijn of zelfs geïrriteerd dat wéér een boek van verschijnt. Sommigen zouden misschien het woord ‘uitbuiten’ gebruiken. Niet over jouw boeken voor zover ik weet, hoor.

• Q: Hoe denk jij hierover?

V.E. Schwab: Oh echt waar? Nou, het is wel interessant want ik heb nooit het gevoel gehad dat ik een verhaal heb opnieuw heb opgepakt zonder dat ik dat nodig achtte. Bijvoorbeeld Threads of Power, je kunt dit boek als deel 4 zien, maar ook als deel 1. Het hele idee is dat lezers het kunnen lezen zonder de vorige boeken te hebben gelezen. Als ik iets zou willen uitbuiten, dan zou ik verder gaan met Addie’s verhaal. Maar ik ga verder aan verhalen die op een of andere manier verder móéten gaan. Toen ik op de helft van De kleuren van licht was, begon ik draden te zien van een volgende reeks. Ik raak veel te snel verveeld, daarom zou ik niet verder gaan met een verhaal tenzij het écht nodig is.

Mijn boeken zijn nooit een woord langer dan ze hoeven te zijn. – V.E. Schwab

Algemene vragen

Minca:

• Q: Als je zou moeten kiezen, welk boek vond je het leukst om te schrijven?

V.E. Schwab: Vicious is zonder twijfel het meest speciaal voor mij, want achter dat boek zat totaal geen druk. Hoe meer boeken ik schrijf, hoe moeilijker het wordt om te schrijven. Ik wil het altijd beter doen en met elk boek wordt de druk erachter groter om de verwachtingen weer waar te maken. Dus Vicious was zo’n speciaal boek zonder druk. Niemand wist dat ik het aan het schrijven was en ik had de mogelijkheid om te schrijven wat ik maar wilde.

• Minca: En nu is het iemands favoriet! (Steekt hand op)

V.E. Schwab: Ja precies!

Minca:

• Q: Als je bepaalde personages uit jouw boeken zou moeten beschrijven met een liedje, hoe zou je dat dan doen?

V.E. Schwab: Normaal gesproken heb ik één liedje per personage op repeat staan. Het helpt me om me in hun perspectief te plaatsen terwijl ik over hen schrijf.

• Minca: Weet je het nummer voor Kell?

V.E. Schwab: Oeh… Nou, de liedjes die ik luisterde terwijl ik De kleuren van magie schreef waren zonder lyrics. Het waren liedjes van een videogame genaamd Bastion. Die soundtrack werd de achtergrond muziek voor de Schemering (Shades of Magic) trilogie.

• Minca: En voor Vicious?

V.E. Schwab: Hmm… Die weet ik niet zo uit mijn blote hoofd. Ik kan het uiteraard opzoeken, maar omdat ik nog niet aan Victorious heb gewerkt, heb ik die liedjes ook lange tijd niet meer afgespeeld.

• Minca: En Addie?

V.E. Schwab: Oh Addie had een hele soundtrack. Maar specifiek voor Addie, uhm… Laat me haar soundtrack er even bij pakken. Dit is mijn privé soundtrack, niet de publieke. Uhm… Florance + the Machine is een belangrijke voor mij. Arsonist’s Lullaby van Hozier was een belangrijke voor Addie en voor Addie en Luc samen was het het liedje Together van The xx.

Minca: Een tijdje geleden postte je een vragenbox in je stories op Instagram waarin mensen woorden of zinnen konden aanvragen die jij vervolgens met de hand zou schrijven zodat ze het konden gebruiken voor een tattoo.

• Q: Hoe voelt het eigenlijk dat mensen jouw woorden permanent op hun huid laten zetten?

V.E. Schwab: Het is eigenlijk best onwerkelijk. Want mijn handschrift is verschrikkelijk maar mensen vinden het geweldig.

Minca toonde haar tattoo met de handgeschreven woorden: ‘I remember you’ op haar onderarm.

V.E. Schwab: Oh mijn god! Weet je wat het is, ik zelf heb ook tattoo’s dus ik weet hoe belangrijk ze zijn. Het is vreemd, surrealistisch en geweldig om te zien. Dat wat me het meest verbaast zijn de mensen die een spreuk van De kleuren van magie laten tatoeëren. Alleen omdat het een volledig fictieve taal is die ik heb verzonnen, gewoon op een dinsdag. Ik zat zeg maar aan mijn bureau op zoek naar een woord  voor ‘helen’. Dan raadpleeg ik mijn poëzie hersenen en vraag mezelf af: wat klinkt goed? En dan is het zo van: Oh… ‘Hasari’, dat is een mooi woord. Dus ik verzin het, schrijf het in een boek en dan laat een verpleegkundige het op haar lichaam tatoeëren. En dan denk ik: dat woord bestaat eigenlijk helemaal niet. Ik heb het verzonnen. Maar alle tattoo’s brengen me zoveel vreugde, dus dankjewel!

• Minca: Geen probleem! Maar jij bedankt natuurlijk voor de woorden!

Minca:

• Q: Dan nu, de allerlaatste vraag is: what’s next? Wat kunnen we bijvoorbeeld volgend jaar verwachten?

V.E. Schwab: Ik heb deze week de correctie voor Threads of Power doorgestuurd. Ik heb nog zes boeken onder contract die nog niet zijn geschreven. De Addie film en de Shades of Magic film, die zich in verschillende stadia bevinden. Dan zijn er nog drie tv projecten, één waar ik nog niet over mag praten, de andere twee zijn in ontwikkeling. De drie Threads of Power boeken, het derde boek van Vicious, een geheim boek, nog een geheim boek… Ik mag ook nog op tour en volgend jaar komen er vijf boeken uit in paperback en het eerste deel van Threads of Power verschijnt in het najaar van 2023. En hopelijk zijn er in 2023 ook wat meer film en tv dingen die ik met jullie mag gaan delen.

Dat wat me het meest verbaast zijn de mensen die een spreuk van De kleuren van magie laten tatoeëren. Alleen omdat het een volledig fictieve taal is die ik heb verzonnen, gewoon op een dinsdag. – V.E. Schwab

Heel graag wil ik Best of Fantasy, uitgeverij Boekerij en V.E. Schwab bedanken voor het mogelijk maken van dit interview.

---

Interview in English

The Invisible Life of Addie LaRue

Minca: Last time I interviewed you we talked about all the books that were published before that date, October 2019. Especially about Vicious and Vengeful because these were my two favorite books back then. But that kind of changed after reading Addie’s story. So let’s start with that one.

You crushed, broke and then fixed my heart with this story. I just… I haven’t read anything like that before and I still can’t really figure out what your story did to me. It surely changed me and is has a unique and eternal place in my heart.

• Q: First of all, how did you came up with the name Addie/Adeline LaRue?

V.E. Schwab: Addie came first and then I had to come up with an extension of her name that was French. LaRue was more important because in my early twenties when I started writing this novel it was all about name symbolism, and obviously LaRue is the road. And Addie is kind off straddling, she’s on the road but a road is also something that cuts through two spaces. I also come from a poetry background so I like syllabic rhythm. And Addie LaRue has a sound. When you say the whole name together. That was what is was. Because Adeline is only a name used in the opening chapters, it’s almost an afterthought of how do we get to Addie.

Minca:

• Q: What made you pick France as the place for Addie to start?

V.E. Schwab: Well, my family lives in France and I visited France very year since I was fifteen. So I have a lot of love. But I specifically have a lot of love for the area outside of Paris. I have found that the heart of people in the French countryside feels very different and I wanted to set Addie there. My parents retired to France 7 years ago and they moved to basically where I set the book. So I invented a town that is right next to the town where my parents live. If you think about who Addie is as a person, a lover of art and culture and romanticism, I wanted to make her classically French in that way.

Minca:

• Q: What do you think… Does Book, the cat, remember Addie? As a person, a scent or her aura?

V.E. Schwab: This is an existencial question. Does the curse apply to animals? It’s suggested throughout the book that it doesn’t. She starts thinking about do animals sense people. Dogs live in an immediate present. If you think about what Addie does, she exists in the now, she can only exist in the present in everyone’s mind. But so do dogs. Like most animals only exist in the now. I like to think that all of the animals that Addie encounters are aware of her in a different way than the humans are. Maybe it’s not memory, but they have sharper sense. I like to think that Book remembers Addie in the way that cats remember anything.  

Minca:

• Q: A fan question: Do Henry and Addie find their way back to each other? Because she really needs to know, ha-ha.

V.E. Schwab: People will always ask me, in my mind, how does Addie LaRue’s story end. And I’m like: I wrote the end, it’s just how the story ends. I stop the story now. But I could see myself writing a novel that explores other aspects of the pantheon of Gods. Because Luc is part of a pantheon, he mentions it in the church scene, that there are other Gods, he’s one. And so I could write about other people, but Addie’s story is done. The book I’m working on now is a standalone novel and I hope it can sit next to Addie LaRue in the bookstore. It’s the same kind of story and then people think I’m talking about a sequel but it’s NOT a sequel, ha-ha.

The book I’m working on now is a standalone novel and I hope it can sit next to Addie LaRue in the bookstore. People then think I’m talking about a sequel but it’s NOT. – V.E. Schwab

Spoilers ahead for the ending of Addie Larue!

Minca:

• Q: It was just such a mindfuck really, when reading about the fact that Henry had actually written everything down, just to leave a mark from Addie behind.

V.E. Schwab: Yeah, it’s meta. The first time I ever walked into a bookstore, I saw the covers of the book faced out, it’s exactly the same way Addie enters the bookstore at the end. It’s meant to be meta. It’s the closest she’s ever gotten to having the story out there and that’s the thing she wanted. People can get very angry about the ending, but I stand by it. And I’m very excited to see how the movie ends, because the script is a living document. I think they will film it in multiple ways and then see how it feels. I don’t think it will end exactly the same way, the story will have to be different to be a good movie. I’m really curious to see in the end will people prefer the ending of the film or the ending of the book. 

End of spoilers!

Minca: Talking about the movie. It’s almost a year ago you announced this.

• Q: I know it’s hard to answer this question, but when you think about Addie, Henry and Luc are there any actors out there that would remind you of them?

V.E. Schwab: I have no idea how they’re going to do it. I literally can’t, I don’t want to put anything out there. One of my favorite things as a viewer is when an actor comes along he’s unpredictable for a role but yet does it so well. Like I think of Jamie Campbell Bower who did Vecna for Stranger Things, who’s like my Victor Vale in my head. But I’m not sure if on paper they would ever cast that actor in that role. A good actor changes your mind about how a role can be played. I see all the names that come up online for the casting. It’s interesting, because there’s only three leads, three people who are going to carry this film and I have no idea. 

Minca: A question from Hope:

• Q: Exactly how many editions of Addie LaRue are there? Because she’s collecting them all.

V.E. Schwab: Ohh… it’s a lot. I know someone has 21. I don’t even have all the editions. I’m building my collection and I’m always messaging my foreign agent being like: I’m looking at my wall and I’m missing the Turkish edition of this cover… I have to go down on GoodReads and look. But I want to say there’s 25 to 30 editions of Addie in the world right now. And there’s about to be more. The Dutch edition is one of my favorites because of the cat pressed on the book block and the bird I think it’s gorgeous.

I’m really curious to see in the end will people prefer the ending of the film or the ending of the book from Addie LaRue. – V.E. Schwab

Gallant

Minca:

• Q: A few months before Gallant came out, there was a post on social media about your name on the books. Before V.E. Schwab was used for ‘adult’ books and Victoria Schwab for YA and children’s books. I’ve read about it but can you tell something about it to the people who don’t know it yet?

V.E. Schwab: It’s a little complicated. I think there’s two main reasons why I wanted the change. One is ‘cause I get to understand like gender and my relationship to gender. I felt like more at home with V.E. than with Victoria. So that’s part of it. The other part is that as I become more known and have more public life, having more readers. I don’t think people do it out of meanness, but there’s a conflation that happens between the author and the work. Like people talk about me, as if they know me. And they don’t. They just know the name on the book. So I wanted a tiny bit of remove between me the human and my name on the book. This way it helps me separate this person that people have invented from who I really am, so that I don’t take it personally. I like to have a little bit of cushion, it’s my armor.

Minca:

• Q: On the day Gallant was released, you posted on Instagram: “Two years ago, I began to write it. In the first months of the pandemic…” Would you say Olivia Prior was born because of the pandemic, or was she already somewhere in your mind?

V.E. Schwab: No, because my ideas have such a long cook time. Therefore I already had Olivia two years before the pandemic started. But the act of writing that book during the pandemic of taking the idea and bringing it to life meant that a lot of the atmosphere and the energy was enformed by the pandemic. And I think because of that themes of loneliness, claustrophobia, being alone in this big house, being trapped, those things I was writing during lockdown and so of course they became infused with all of the energy and anxiety and darkness that I was feeling in the first months of the pandemic. I don’t know what kind of book it would have been without the pandemic. But I think the energy would’ve been different if I had been writing it while on tour.

Minca:

• Q: You always say you have something with doors, small doors, locked doors, invisible doors… A lot of your stories contain something like a door. What does Gallant’s door mean to you?

V.E. Schwab: Gallant’s door, it’s so funny, ‘cause on the one hand it’s the most obvious. This is a real door, and yet that door caused me so much trouble, because for years I was convinced it was a fairytale. I would just sit there and mentally stare at this door that I had created. I would ask myself what was on the other side. Several years ago someone asked my, what all my books have in common and the only thing I could come up with was dead. And as soon as I answered that question I found myself thinking about the Gallant door again and realizing it wasn’t a door between here and there, it was a door between life and death. It was a underworld tale not a fairytale. And then I was able to write the thing beyond the door.

Tiny/possible spoilers for Gallant!

Minca:

• Q: After reading Gallant, I had some sort of conspiracy about some elements in this book, that could connect to elements from almost all of your other books. Except for death, which you already mentioned. Would you like to hear?

V.E. Schwab: Oh yeah, I do, I do!

• Minca: Little bits and details from her previous books seem to somehow recur in Gallant. Seeing ghouls: City of Ghosts. Doors leading to other worlds: The Archive and A Darker Shade of Magic. Olivia’s interest in music: Monsters of Verity. The shifting boundaries between life and death: Villains and Extraordinary. And then, finally, the urge to belong: The Near Witch and Addie LaRue. How do you think about this?

V.E. Schwab: Yeah… There you go. The thing it: it’s not intentional. These are just the themes. Everything you just said are the things that I am exploring while writing. The line between life and death, belonging, magic, voice, selfnaming. All of these little things are the story that I’m trying to tell over and over and over again. And it’s like act of writing, no matter how many books I write, it’s all that story.

End of tiny/possible spoilers!

A Darker Shade of Magic

Minca: So, it has been a while since I’ve read ADSOM, but I can’t wait for the first book in the Threads of Power series.

• Q: On Instagram you shared the number of pages this book will contain (around 800). Are you worried about people not wanting to read it because of its length?

V.E. Schwab: No, not in Fantasy. In another genre, yes. But I think, to be honest, I write short for fantasy novels in the adult space. Like Brandon Sanderson’s and Samantha Shannon’s books can have over a thousand pages. I’m always very aware of the genre I’m writing in, the Shades of Magic series have almost always been on the underwritten side. The first Shades of Magic book is only 90.000 words, which for Fantasy is like half the length of most Fantasy novels. People have said: “I wish they were longer”. I haven’t made them any longer in the writing, I’ve made them longer in the plot. I’ve made more story. My books are never one word longer than they need to be. 

Minca:

• Q: How do you decide where to end one book and begin another?

V.E. Schwab: I always know where to stop the first one and the third one. I never know where to stop the second one. No one ever does. I work backwards. I know how the book ends before I start it. When I go to work on Threads of Power 2 I will figure out where it ends before I start the book. I always know what I’m working towards to.

Minca: When it comes to spin offs, there are roughly two types of readers. 1. Readers that can’t wait to dive back into that particular world and read more about their favorite (or new) characters. 2. Readers that are sceptic or even annoyed there will be yet another book or more of the same. Some even use the word exploit, not for your books as far as I know, though.

• Q: How do you think about this?

V.E. Schwab: Exploit, really? Well, what’s interesting is I don’t feel like I’ve ever continued a story unnecessary. Like even Threads of Power you can look at it as a book 4 or a book 1. The whole idea is that readers can come to it, without reading the previous books. If I wanted to exploit, I would just continue Addie’s story. I continue the stories that need to be continued in some way. Like I got halfway through Conjuring of Light that I started seeing the threads of what was would be a new series. I get bored too easily, I don’t want to continue a story unless I absolutely have to.  

My books are never one word longer than they need to be. – V.E. Schwab

General questions

Minca:

• Q: If you’d have to choose, what book was the most fun to write?

V.E. Schwab: Vicious is definitely the most special to me, because it’s the only book that had no pressure. The more books I write, the harder it gets to write. I always want to do better and it feels like there’s a mounting pressure with every single book to live up to the last books. So Vicious was this very special book with no pressure. Nobody knew about it while I was writing it and I was able to write whatever I wanted to write.

• Minca: And now it’s someone’s favorite! (Raises hand)

V.E. Schwab: Yes exactly!

Minca:

• Q: If you should describe a few characters with an existing song, what song would you choose for

V.E. Schwab: I usually have one song per character that I can play on repeat. To help me to get into their perspective while I’m writing them.

• Minca: Q: Do you know the song for Kell?

V.E. Schwab: Oh… Well, the songs that I used for A Darker Shade of Magic were not lyrical. They were songs from a videogame called Bastion. The score for Bastion became the backdrop music for Shades of Magic.

• Minca: Q: And for Vicious?

V.E. Schwab: Hmm.. I wouldn’t know it off the top of my head. Like I could look it up. But because I haven’t been working Victorious I haven’t been playing those songs.

• Minca: Q: And Addie?

V.E. Schwab: Oh Addie, had a whole soundtrack. But specifically for Addie, uhm… Let me pull up her soundtrack, this is my private soundtrack, not like the public one. Uhm… Florence + the Machine tends to be a big one for me. Arsonist’s Lullaby by Hozier was a huge one for Addie LaRue. And for Addie and Luc, the song was called Together by The xx.

Minca: A while back you shared a question box in your stories, for people to request words, sentences from your books to be handwritten by you so people could use it for tattoo’s for example.

• Q: How do you feel about people having your words tattooed permanently on their skin?

V.E. Schwab: It’s very surreal. Because my handwriting is awfull and people love it.

Minca: I showed her my tattoo on my arm saying: “I remember you” in her handwriting.

V.E. Schwab: Oh my god! It’s like, I have tattoo’s so I know how important they are. It’s so weird, surreal and wonderful to see. The things that blow my mind the most, are people who get the spells from Shades of Magic tattooed. Only because that’s a fictional language that I invented on like a Tuesday. Like, I’m sitting there at my desk being like I need a word for ‘to heal’. Then I go into my poetry brain and think: what sounds nice? And I’m like: oh… ‘Hasari’, that’s a nice word. So I make it up and then I put in the books and then a nurse gets it tattooed on their body! And I’m like: that word doesn’t exists. I made it up! But all tattoos bring me so much joy, so thank you.

• Minca: Well, you’re welcome, but of course thank yóú for the words!

Minca:

• Q: So, the very last question: what’s next, what can we expect next year?

V.E. Schwab: I just turned in the revision for Threads of Power this week. I have six books under a contract that have not been written. The Addie film and the Shades of Magic film, which are in different stages. And then I have three tv projects, one that I can’t talk about, the other ones that are in development. The three Threads of Power books, the third Vicious book, a secret book, a secret book… And then I get to go on tour and next year there are five books coming out in paperback and the Threads of Power series. And hopefully some movie and tv stuff I can talk about.

The things that blow my mind the most, are people who get the spells from Shades of Magic tattooed. Only because that’s a fictional language that I invented on like a Tuesday. – V.E. Schwab

I really want to thank Best of Fantasy, publisher Boekerij and V.E. Schwab for making this interview possible!