Hee lieve lezers!
Soms kan het wachten op een nieuw boek heel lang duren, maar tegelijkertijd ineens toch daar zijn. Dat gevoel had ik met het nieuwe boek van Yarros. Het leek nog maar pas geleden dat ik De kleur van Colorado en Onverschrokken uit las en vervolgens was het nieuwe boek ook alweer bijna verschenen. Ik had het geluk dat ik het manuscript van de vertaling van dit boek al op voorhand mocht lezen als freelance corrector en daarom deel ik mijn recensie vandaag al met jullie.
- Titel: Wat we achterlaten
- Auteur: Rebecca Yarros
- Uitgeverij: Zomer & Keuning
- Gelezen van 6 tot en met 10 oktober 2021
- Soundtrack: Lofi/Chillstep
Na een scheiding laat Georgia haar vrienden New York achter zich en begint opnieuw in Colorado waar de geschiedenis van haar familie ligt. In de boekenwinkel ontmoet ze Noah Harrison, een best-seller auteur met een behoorlijke attitude. Hij is ook nog eens degene die gevraagd is om het onvoltooide manuscript van haar overleden overgrootmoeder, Scarlett Stanton, af te ronden. Hoewel ze er nauwelijks vertrouwen in heeft dat het verhaal voor Noah is weggelegd, besluit ze met enige tegenzin hem toch een kans te geven. In de tijd dat ze samenwerken om de roman zo goed mogelijk af te werken, stuiten Georgia en Noah op een doos met brieven van Scarlett waardoor ze erachter komen waarom ze het manuscript nooit heeft voltooid.
Na de eerste hoofdstukken wordt al snel duidelijk dat dit verhaal net anders in elkaar steekt dan sommige andere romans van Rebecca Yarros. Met verschillende verhaallijnen en tijden die elkaar afwisselen, komen er ook vrij veel personages aan bod. Dit vergt in het begin wellicht enige toewijding van de lezer om goed in het verhaal te komen, maar gelukkig blijft het daarna vrij op hetzelfde niveau. Zo wordt het gaande het verhaal makkelijker om onderscheid te maken tussen de verschillende verhaallijnen en personages. Het geeft het verhaal diversiteit, maar het lijkt in het begin dan ook alsof je twee verhalen aan het lezen bent.
Dit is één van de unieke elementen die deel uitmaakt van de manier waarop dit boek zich onderscheidt van de rest. Zo is het ook wel interessant als het boek dat je in handen hebt over een auteur, boekverkoper, uitgever, etc. gaat. Maar dit verhaal gaat nog een stapje verder. Er zijn twee verhaallijnen: één gaat over Georgia in het heden en één over haar overgrootmoeder Scarlett in de Tweede Wereldoorlog. Georgia ontmoet een auteur die het laatste ongeschreven stuk van het verhaal van haar overleden overgrootmoeder op papier gaat zetten. Maar ook Scarlett werd gaande haar verhaal langzaamaan auteur. Zo lees je twee verschillende verhalen door elkaar, die op een bijzondere manier met elkaar verbonden zijn.
Het overkoepelende thema is uiteraard liefde. Zowel tussen familie als tussen mannen en vrouwen die voor elkaar vallen. De verschillen die naar voren komen door de tijd waarin de verhalen zich afspelen zijn wonderbaarlijk. De pijn, de angst en de onwetendheid die heerst in de tijd van oorlog is zo realistisch en sterk voelbaar. Hierin komt het aspect weer naar voren dat Yarros haar eigen ervaringen als vrouw van een militair verwerkt in haar boeken. Dit vermengd met een eigentijds liefdesverhaal tussen een gekwetste jonge vrouw en een hopeloos romantische auteur die voor elkaar vallen, brengt allemaal mooie en aangrijpende gebeurtenissen met zich mee. Maar ook de verschillende soorten liefde van secundaire personages komen aan bod waardoor er meerdere en diepere lagen in het verhaal kunnen worden ontdekt.
Georgia heeft al het een en ander meegemaakt in haar leven, waardoor haar vertrouwensproblematiek natuurlijk goed te begrijpen is. Dit komt gedurende het hele verhaal regelmatig terug, waardoor je als lezer de groei die zij daarin doormaakt ook wel echt kan voelen. Overgrootmoeder Scarlett daarentegen is een vrij excentriek en onvoorspelbaar personage. Haar liefde voor haar man spat echt van de bladzijdes, maar haar toekomst is zo ontzettend onzeker door de tijd waarin ze leeft. En ondanks dat veel elementen uit haar verleden bekend lijken te zijn, blijkt er later toch nog heel wat informatie te missen. Hoe meer puzzelstukjes er op hun plek vallen, hoe duidelijker de weg naar het einde van Scarletts leven lijkt te zijn.
De schrijfstijl is, zoals in al Yarros’ andere boeken, heel oprecht, aangenaam en meeslepend. Want ondanks dat de omvang van dit boek groter is doordat het twee verhaallijnen beschrijft, voelt het niet per se als een ‘lang’ verhaal. De hoofdstukken wisselen elkaar gestaag af, sommigen net wat langer dan anderen, maar eindigen regelmatig op een intens moment waardoor je telkens maar door wilt blijven lezen. Zij die al bekend zijn met andere boeken van Yarros, zullen weten dat er één of meerdere plot twists in het verschiet liggen. En hoewel ik daar ook met smacht naar uit keek, gebeurde het telkens op een onverwachts moment. Verbazing, verdriet, medeleven, dat waren allemaal emoties die om mijn aandacht vochten toen het eindelijk zo ver was.
Yarros heeft met Wat we achterlaten een intens, krachtig, emotioneel en vooral veelzijdig verhaal neergezet. De verhaallijnen zijn naadloos op elkaar afgestemd en creëren aan het eind een prachtig geheel.
Beoordeling:
~ Minca
Een gedachte over “Wat we achterlaten – Rebecca Yarros”