Hee allemaal!
Als ik ooit door een auteur wordt benaderd om zijn/haar boek te lezen en recenseren voel ik me altijd wel vereerd. Dat betekent dat ze iets van mijn werk ooit zijn tegengekomen en/of hebben gelezen en dat op prijs stellen. En ik vind niets leuker om erachter te komen dat er ook auteurs zijn die mijn recensies lezen. Daarom vind ik het ook moeilijk om ooit ‘nee’ te zeggen tegen een aanvraag. Meestal doe ik dit wanneer het boek niet echt in mijn straatje past qua genre of beschrijving. Want ja, ik krijg via Instagram ook vragen om bijvoorbeeld kookboeken (ja, dit is echt gebeurd!) of psychologische boeken te lezen en recenseren. Meestal ook nog in het Engels en daar gaat mijn voorkeur in een ander genre al vaak niet naar uit. De auteur van dit boek had me overigens benaderd door het contact formulier op mijn blog, dus dat was ook weer even vernieuwend en verrassend. Haar enthousiasme had me overgehaald om het boek te gaan lezen.
- Titel: Drakenhart
- Auteur: Nanouk Kira
- Uitgeverij: Macc
- Gelezen van 28 januari tot en met 31 januari 2021
- Soundtrack: Shuffle
Durégo Eron heeft er alles voor over om drakenridder te worden. Een gewaarde positie in Dremséa, hij kan hierdoor zijn verleden achter zich laten en zijn familie met trots weer onder ogen kunnen komen. Maar voordat hij zijn titel in ontvangst kan nemen, wordt een vriendin van hem, Ydrá, de dochter van de stadsheer, ontvoerd. Durégo doet er alles aan om haar te bevrijden, zelfs de gevaarlijke en ondenkbare opdrachten die hij daarvoor zal moeten volbrengen. Maar tijdens het uitvoeren van de opdrachten, krijgt hij het gevoel dat er meer in het spel is om Ydrá te kunnen bevrijden. De ontvoerder lijkt namelijk informatie en geheimen te kennen die alles in Dremséa zouden kunnen veranderen. Zal Durégo de waarheid weten te ontdekken, Ydrá kunnen bevrijden en heelhuids terug naar huis keren?
Het begin van het verhaal is over het algemeen best wel vlot te noemen. Ydrá en Durégo worden al snel geïntroduceerd en er vindt al snel een actievol moment plaats. Dit zorgt ervoor dat je als lezer snel in het verhaal getrokken wordt. Na de race die plaatsvindt, worden er nog meer personages geïntroduceerd. Bijna alle namen bevatten een accent aigu (bijvoorbeeld é) en dit maakt het verhaal niet zozeer onduidelijk, maar eerder onoverzichtelijk. Als er namelijk veel namen in één alinea naar voren komen, en er nog gesproken teksten rondom staan, staan er op één bladzijde heel veel aanhalingstekens en streepjes. Naarmate het verhaal vordert, went dit wel. Vanaf het moment dat Ydrá is ontvoerd, volgen de gebeurtenissen elkaar best snel op. De vaart blijft hierdoor wel in het verhaal. het enige dat de vaart weer wat verminderd, lijken voornamelijk de terugblikken te zijn. Deze vinden soms plaats op vreemde momenten, bijvoorbeeld midden in een gesprek, of tijdens een cruciaal moment. Het voordeel is dat de auteur een herinnering wel vaak introduceert, door te beschrijven dat een bepaalde gebeurtenis of gedachten een herinnering van vroeger oproept.
Het verhaal is voornamelijk vanuit Durégo geschreven, maar niet vanuit ‘ik’, maar vanuit ‘hij’. De auteur heeft dit goed beschreven en door het verhaal heen leer je dit personage daarom steeds beter kennen. De schrijfstijl is wel prettig en dialogen, gebeurtenissen en gedachtegangen worden over het algemeen wel prima afgewisseld. Wel valt het tijdens het lezen soms op dat sommige zinnen eerder spreektaal lijken te zijn dan schrijfstaal. Dit hoeft geen negatieve invloed te hebben op het verhaal, maar hier en daar leek de zinsopbouw wat te stagneren. Als het net anders op papier was gezet, zou het duidelijker zijn geweest en niet 2x gelezen hoeven te worden. Een ander puntje van kritiek wat betreft de schrijfstijl zijn sommige woordkeuzes. Zoals: ‘Hij maakte me complimenten.’ Hiervoor zou ‘Hij gaf me veel complimenten’ wellicht beter zijn. Of: ‘Kan je aan de kant?’ In dit geval lijkt ‘Kun je aan de kant gaan?’ wat mij betreft beter. Dit is ook een kwestie van smaak, dus dat kan per persoon verschillen.
In de tweede helft van het verhaal, wordt steeds duidelijker dat de overtuigingen waarmee Durégo is opgegroeid, misschien niet allemaal lijken te kloppen. Anderen, voorheen onbekenden voor hem, lijken meer over zijn familie te weten dan hij zelf, maar hier wordt niet echt diep op ingegaan. Er wordt een soort spel gespeeld, zonder dat het precies duidelijk is waar het nou om gaat. Dit is in het begin nog wel mysterieus en roept spanning op. Maar wanneer er tersluikse opmerkingen gemaakt worden, die Durégo niet lijkt te kunnen ontcijferen, maar die ik als lezer meteen doorzie, zorgt dit wel een beetje voor irritatie. Als er dan na vijf hoofdstukken op terug gekomen wordt en Durégo nog steeds niet door heeft waarop gedoeld wordt, maakt het dat ook een beetje ongeloofwaardig. Het verhaal draait voornamelijk om mysterie en geheimen; er wordt veelal in raadsels gesproken. De communicatie tussen personen wanneer iets belangrijks wordt besproken, is niet eenduidig. Ze spreken nooit precies uit wat er uitgesproken zou kunnen worden, om de waarheid nog niet echt te onthullen. Hierdoor duurt het allemaal wel wat lang voordat er een onthulling en daarmee plotwending plaatsvindt.
Aan het eind vindt er wel nog een langverwachte plotwending plaats en die maakt de lezer dan ook weer nieuwsgierig naar het vervolg. Hiermee is Drakenhart een interessant, spannend maar niet volledig sterk YA verhaal waarin familiebanden, geheimen en een vleugje magie centraal staan.
Beoordeling:
~ Minca
