Hee lieve lezers!
Soms heb ik dat wel eens, dat een de cover van een boek me aangrijpt en niet meer loslaat tot ik het boek heb opgepakt om te lezen waar het over gaat. Dat had ik met dit boek ook, alleen behoort dit boek tot een heel ander genre dan waarin ik voornamelijk lees. Ik bladerde door dit boek en werd ook gegrepen door de inhoud, de opmaak en de illustraties. Het was bijna een soort gedichtenbundel, maar ook weer niet. Korte stukken tekst afgewisseld met langere teksten omgeven door rokerige zwart/witte illustraties, duistere of juist heldere pagina’s. Ik was geïntrigeerd en mocht dankzij de uitgeverij een exemplaar van dit boek ontvangen.
- Titel: Samenloop van omstandigheden
- Auteur: Saman Amini (illustraties: Tom Jager)
- Uitgeverij: Xander
- Gelezen van 25 maar tot en met 26 maart 2019
- Soundtrack: Chillstep
De naam van de auteur kende ik nog niet, maar de biografie op de achterkant vertelde me dat hij op elfjarige leeftijd naar Nederland was gevlucht en de eerste zes jaar doorbracht in een vluchtelingencentrum. Verder doet hij ook veel in de theater- en muziekwereld. En ik wilde graag weten aan wie hij dit boek had opgedragen. Want de flaptekst bevatte wat treurige en rauwe woorden, gericht aan ‘kleine’.
Tijdens het lezen ervaar je als lezer verschillende emoties: boosheid, zwakte, verdriet, blijdschap, nervositeit en kracht. De aaneenrijging van woorden die Saman Amini gebruikt zetten je aan het denken, ze maken iets in je los, houden je vast tot je het boek dichtslaat. En dan nog buitelen je gedachten over elkaar heen, blijf je nadenken over de gebeurtenissen, over zijn verhaal. Want alles wat de auteur beschrijft is oprecht, hard, eerlijk en rauw. Het is niet zozeer alleen negatief, want het belicht ook mooiere momenten. Maar dit gaat over zijn verleden en daarin was niet zo heel veel moois om op terug te kijken. Of toch wel?
De illustraties zijn adembenemend. Ze passen perfect bij het verhaal en zorgen voor een extra laag. Je ervaart het verhaal hierdoor op een andere manier dan wanneer het alleen zwarte letters op een wit vel zouden zijn. Het is beeldend en vormt een groter geheel rond het verhaal. Soms illustreert het een omgeving, soms een persoon, soms iets denkbeeldigs maar altijd iets dat het verhaal ondersteunt. Ook de afwisseling tussen zwart en wit past goed bij het verhaal.ku En het feit dat de linker bladzijde vol staat met 
tekst en de rechter bladzijde maar één woord bevat bouwt een soort dynamiek op die je niet vaak tegenkomt in een boek.
Het is prachtig hoe de auteur verschillende gebeurtenissen uit zijn leven in dit boek verwikkeld. Aan elkaar verbonden door krachtige woorden en uitzinnige ‘gedichten’. Want sommige stukken tekst rijmen en lijken perfect symmetrisch in elkaar te zitten. Terwijl andere stukken weer onstuimig zijn alsof ze geen leidraad bevatten. Maar dat doet het boek wel. Één grote leidraad want aan het eind komt alles samen.
Amini heeft met dit prachtig geïllustreerde boek een krachtige en ontroerende theatershow op papier gezet. Een kunstwerk op zich.
Ik ben geraakt, meegetrokken en ondergedompeld. Ik wil hier meer van, of het verhaal gewoon nog een keer.
Beoordeling:
~ Minca
