Hee iedereen!
Jaaaa! Eindelijk een vervolg op een boek waar ik erg, erg, erg lang op heb gewacht. Want niet alleen de cover van The Diabolic van S.J. Kincaid is krachtig, strak en adembenemend, de inhoud van het boek was dat ook. Wat vond ik er dan precies van? Dat lees je hieronder nog even:
- Titel: The Diabolic
- Auteur: S.J. Kincaid
- Uitgeverij: Young & Awesome
- Gelezen van 14 december 2016 tot en met 19 december 2016
- Soundtrack: /
The Diabolic is het eerste Nederlandstalige boek van S.J. Kincaid waarin Nemesis de hoofdrol speelt. Nemesis is een meisje, maar geen gewoon meisje. Ze is een Diabolic, een sterk en emotieloos wezen dat is gemaakt om echte mensen te dienen. Toen ze jong was is ze toegewezen aan Sidonia, de dochter van een belangrijk man, die zich niet aan de regels van de keizer houdt. En dat heeft gevolgen voor Sidonia. Maar in plaats van Sidonia te laten opdraaien voor haar vaders foutn, besluit de familie om Nemesis te sturen. Maar… Nemesis is een angstaanjagend wezen, lang niet zo hoffelijk en zachtaardig als Sidonia…
Het verhaal begint sterk, een beetje luguber, de dingen die Nemesis van jongs af aan heeft meegemaakt, hoe ze is opgevoed tot een Diabolic. Maar de familie waar ze over waakt blijkt wel liefde voor haar te voelen, voornamelijk Sidonia, die er heel erg op tegen is dat Nemesis in haar plaats wordt gestuurd.
Het lastige aan het schrijven, maar ook lezen, vanuit het perspectief van een Diabolic is dat er soms gevoelens en een moraal geweten missen in de tekst. Maar dat maakt het dat je echt mee leeft met Nemesis en je best moet gaan doen om haar te leren begrijpen.
Door omstandigheden in het verhaal kom je er achter dat Nemesis misschien toch niet helemaal die gewetenloze en gevoelloze killer is tot wie ze gemaakt was. Ze moet immers doen alsof ze Sidonia is, en dat gaat haar in de meeste gevallen redelijk goed af.
Onverwachts sluit ze een vriendschap in het paleis en zo krijgt ze steeds meer geheimen te weten, voornamelijk over de neef van de keizer: Tyrus. Ze neemt de rol van Sidonia goed op zich, maar wanneer de keizer een sadistische actie onderneemt, komt de Diabolic in haar sterker naar boven dan ooit. Terwijl andere Diabolics haar in de gaten houden en ze het zich niet kan veroorloven om gesnapt te worden, staat Nemesis voor een moeilijke beslissing.
Actie, dialoog en plotwendingen vallen in elkaar over waardoor het soms moeilijk is om het boek weg te leggen. Je wordt meegetrokken in het verhaal alsof je naast Nemesis meeleeft in het paleis. Sommige andere personages lijken soms oppervlakkig maar veranderen verderop in het verhaal soms van vijand tot bondgenoot en andersom.
Beoordeling:
- Titel: The Empress
- Auteur: S.J. Kincaid
- Uitgeverij: Young & Awesome
- Gelezen van 19 januari tot en met 24 januari 2019
- Soundtrack: Blade Runner 2049 – Hans Zimmer
Tja. Ik kon niet anders dan met smacht afwachten op het vervolg. Ik was zo benieuwd hoe het verhaal verder zou gaan na al die buitengewone gebeurtenissen. Want Nemesis, een diabolic zit nu samen met de zoon van de koning, Tyrus, op de troon. Natuurlijk is niet iedereen blij met twee tieners met zo veel macht. Vooral de afkeer jegens Nemesis blijft of neemt zelfs toe. Een gevaarlijke tegenstander probeert het tegen hen op te nemen, maar Tyrus en Nemesis geloven dat liefde alles overwint. Maar hebben ze daar gelijk in? Ze proberen alles om elkaar en hun mensen te beschermen, maar wat als hun mensen zich ook tegen hen zouden keren?
Het verhaal gaat eigenlijk door waar het eerste deel was geëindigd en dat vond ik op zich wel fijn. Er stond nog zoveel te gebeuren, maar niets loopt zoals zij of ik hadden verwacht. Ze worden vanuit meerdere hoeken tegengewerkt wat voor nog meer problemen en gevaar zorgt. Ze kunnen misschien hulp krijgen van één persoon, maar daarvoor moeten ze zijn en elkaars leven op het spel zetten. Het verhaal begint eigenlijk al snel met actie en spanning. Er worden aanslagen gepleegd op Nemesis leven, ze wordt gekleineerd en Tyrus moet toekijken hoe zijn koninkrijk en zijn vriendin beetje bij beetje worden verwoest. Maar zodra ze zelf actie gaan ondernemen, gebeurt er weer wat meer. Maar niet op de manier waarop ik had gehoopt.
Het verhaal lijkt af te wijken van de oorspronkelijke tijdlijn en dat zorgt een beetje voor verwarring bij mij. De gebeurtenissen lijken elkaar te overlappen, ondanks dat er een langere tijd voorbij gaat. Ik raakte het overzicht van hun eigen koninkrijk en de rijken daarbuiten een beetje kwijt. Ondanks dat ik wist wat hun uiteindelijke doel was, hun tegenstander uit de weg te ruimen. Maar die is hen natuurlijk meer dan eens te slim af. Dat zorgt voor spanning in het verhaal, maar mij begon het op een gegeven moment een beetje te irriteren. De personages kregen met zoveel tegenslagen te maken en de manieren waarop ze worden onderworpen aan grotere machten vond ik af en toe best wel extreem en zorgelijk. Maar als ik terugdenk aan het eerste deel, daar zaten ook wel wat lugubere en weerzinwekkendheden in.
Ik kreeg op een gegeven moment zo een afkeer jegens een van de personages dat het me meer irriteerde om over die persoon te lezen dan dat ik verder wilde lezen om erachter te komen hoe het verhaal af zou lopen. Dat heb ik eigenlijk bij nog geen enkel boek gehad. Natuurlijk zitten er altijd personages in die je niet mag, vaak zijn dat ook de 
tegenstanders van de hoofdpersonen. Maar in dit boek gaat het wel héél erg ver. Ik kreeg af en toe letterlijk de neiging om die persoon iets aan te doen, ook al wist ik dat het fictief was. Ik raakte zo geërgerd en werd zo kwaad. Dat heb ik volgens mij nog bij geen enkel boek zo heftig gehad. Daarom weet ik ook niet of dit nou iets goeds of iets slechts is. Maar ik weet wel dat ik daardoor het boek minder leuk vond. Juist omdat dat personage zo een grote rol speelde in dit verhaal kon ik er eigenlijk niet omheen. Daarnaast vonden er zoveel tegenslagen plaats dat ik niet meer wist of het nog nooit goed zou komen. Telkens als er iets goeds stond te gebeuren werd die hoop weer uit me geslagen. En ik denk ook dat ik heel anders met die situaties om was gegaan dan Nemesis. Ook hierbij weet ik niet of ik bewondering of juist afkeer moest voelen tegenover haar. Misschien dat de gebeurtenissen en de wereld waarin dit verhaal zich afspeelt té ver van mij vandaan staat om me er echt in te kunnen verliezen.
Dus een hele hoop gemixte gevoelens. Maar ondanks dat las ik natuurlijk gewoon door, want ik leg niet zomaar een boek aan de kant. En het was niet zozeer dat ik het een slecht verhaal vond, ik kon er gewoon minder goed mee omgaan denk ik.
Beoordeling:
Heb jij wel eens een boek gelezen waarvan je niet echt wist wat je ervan moest vinden? Welk boek was dat en waarom?
~ Minca
