Hee lieve lezers!
Aangezien Vrees me een van mijn favoriete boeken is, de schrijfstijl van Tahereh Mafi me ontzettend goed lag en ik het verhaal gewoonweg awesome vond, kon ik het eigenlijk niet laten om de nieuwe roman van haar te lezen. Ondanks dat het meer een contemporary boek is, een genre waar ik niet gauw een boek van lees. Maar omdat het door haar geschreven was en gedeeltelijk autobiografisch is, waagde ik de gok.
- Titel: Een bijna eindeloze afstand
- Auteur: Tahereh Mafi
- Uitgeverij: Blossom Books
- Gelezen van 7 november tot en met 10 november
- Soundtrack: Blume Chillstep Mix
Het verhaal speelt zich bijna 20 jaar geleden af. Een jaar na de aanslagen van 11 september in New York. Shirin draagt een hijab, heeft een ander geloof en ziet er voor de meeste mensen ‘anders’ uit. Er worden voortdurend verschrikkelijke opmerkingen gemaakt naar haar, direct of achter haar rug om. En als ze op de zoveelste school in haar leven probeert te gedijen en zo min mogelijk aandacht op zich te vestigen, ontmoet ze Ocean. Hij is geïnteresseerd in haar zoals nog nooit iemand geïnteresseerd is geweest. Maar Shirin kent de mensen al langer dan vandaag. Haar torenhoge blokkade om mensen af te stoten en bij haar uit de buurt te houden is erg stevig, maar is die muur stevig genoeg voor Ocean?
Het mooie aan dit verhaal is de note van de auteur voorafgaand aan het verhaal. Uitgeverij Blossom Books doet dit vanuit de uitgeverij regelmatig zelf, om je als lezer veel lees plezier te wensen, maar dit bericht en het bericht van de auteur hebben toch een andere lading. Ik begon al met een zwaar hart aan dit verhaal, omdat ik vele vermoedens had van wat er kon gebeuren of wat me te wachten stond. En ik kreeg gelijk. Zeker in het begin van het verhaal is het geen pretje om al die gedetailleerde opmerkingen en de daaropvolgende gevoelens van de hoofdpersoon te lezen. Ik kreeg een soort plaatsvervangende schaamte voor de personen die zo in het leven staan en zulke dingen zelfs maar durven te denken. Maar aan de andere kant kreeg ik net als Shirin in bepaalde mate hatelijke gevoelens voor hen.
Maar op een gegeven moment krijgt het verhaal iets luchtigers. Shirins broer heeft vaker wat vrienden over de vloer waarmee hij een breakdance crew wil beginnen en Shirin mag mee doen. Als ze ergens een zwak voor heeft is het breakdance en dat weet haar broer. De momenten waarop de jongeren bij elkaar zijn worden steeds gezelliger en ze leren elkaar beter kennen. Voor Shirin is dat een hele stap in de goede richting maar eigenlijk kan ze het nog niet geloven dat er mensen zijn die misschien aan háár kant staan in plaats van tegen haar. Laat staan als Ocean in beeld komt.
Het verhaal wordt heel oprecht en echt beschreven. Ik kon heel goed meeleven met het hoofdpersonage en ook ik wilde haar beter leren kennen. Af en toe wilde ik dezelfde dingen tegen haar zeggen als Ocean of haar broer tegen haar zeiden, alleen maar om haar gerust te stellen. Op een gegeven moment werd het echt een roman in plaats van een drama verhaal en toen bedacht ik me; wanneer breekt het, wanneer gaat het mis? Want ik had het gevoel dat er nog een soort plotwending of een verrassing in het verhaal zou zitten. En toen die uiteindelijk kwam, werd ik met stomheid geslagen.
Ik zal er verder niet te veel over uitweiden, alleen dat iedereen op de middelbare school dit boek zou moeten lezen. Nu ligt dit onderwerp hier in Nederland in deze tijd wel een beetje anders dan bijna 20 jaar geleden in New York, maar dat neemt niet weg dat racisme nu nog steeds een dagelijks probleem is voor mensen over de hele wereld. Het feit dat Tahereh Mafi dit hele proces is doorgegaan en hier een boek over heeft geschreven is weer een stap in de goede richting en elke lezer, elke persoon die dit boek oppakt en besluit om het te lezen maakt die stap weer een stukje groter. Dus pak dit boek op, lees het en vergroot die stap samen met mij in de goede richting.
Beoordeling:
~ Minca
