Hee allemaal!
Een nieuw jaar, een nieuwe recensie, geen nieuw boek, maar Nieuw maan. Nadat ik een zeer bijzonder en verrassend soort verhaal had gelezen, had ik nog wel een keertje zin in meer. Ik lees eigenlijk alleen boeken opgedeeld in hoofdstukken of perspectiefwisselingen, bijna nooit in rijmvorm of op een soort poëtische wijze. Zo las ik als eerst 67 seconden van Jason Reynolds. En omdat het me op een vreemde manier toch wel interesseerde besloot ik om nog een keer zo een soort boek te gaan lezen. Soms maar met enkele woorden op één bladzijde. Een voordeel ervan is dat ik het boek dan snel uit heb, maar een nadeel is dat het soms net te veel aan de verbeelding overlaat.
- Titel: Nieuwe maan
- Auteur: Sarah Crossan
- Uitgeverij: Pepper Books
- Gelezen van 5 november tot en met 6 november 2018
- Soundtrack: Shuffle
Joe heeft de laatste tien jaar geleefd in de veronderstelling dat zijn broer Ed mogelijk een moord heeft gepleegd. Zolang heeft hij zijn broer ook al niet meer gezien. Hij zit opgesloten en op een dag krijgen ze een bericht dat Ed de doodstraf wacht. Ondanks geldgebrek of steun van zijn familie vertrekt Joe naar Texas, waar zijn broer al die jaren gevangen heeft gezeten. Hij wilt zijn broer na al die jaren nog een laatste keer ontmoeten. Het aftellen van Ed’s dagen is begonnen, maar na die ontmoeting verandert Joe’s beeld en ontstaat er hoop.
Het verhaal laat niet veel te wensen over. Het is rauw, heftig, emotioneel en onontkoombaar. Over dit thema heb ik nog nooit echt een boek gelezen, zeker niet zo oprecht en gedetailleerd beschreven vanuit het oogpunt van een familielid van een gedetineerde. Door Joe’s opvoeding en zijn jonge leeftijd bevat het verhaal ook wat andere thema’s, zoals familieproblemen, liefde, boosheid en rechtvaardigheid. Al die onderwerpen zijn opgebouwd rondom het aankomende verlies van Joe’s broer. En dat is erg goed neergezet. Het aftellen is begonnen, maar ik werd ook terug in de tijd meegesleept naar herinneringen van Joe aan momenten met zijn broer toen hij kleiner was. Die momenten zijn niet altijd even veelzeggend, maar soms wel emotioneel of zelfs grappig. Op die manier leerde ik de relatie die de broer voorheen hadden beter kennen en dan zijn de ontmoetingen tussen de broers des te begrijpelijker.
Wat de schrijfstijl betreft is het niet een verhaal zoals ik meestal lees. Een boek dat is opgedeeld in hoofdstukken van minimaal 5 tot maximaal 20 bladzijdes. Het lijken meer een soort gedichten te zijn die een verhaal vertellen, ondanks dat ze niet rijmen. De opbouw is heel verschillend. De ene keer bestaat het uit een aantal pagina’s de andere keer uit enkele zinnen. Door die afwisseling blijft het fris en absoluut niet langdradig. 
Het verhaal is goed te volgen, ondanks dat ik af en toe moest schakelen als er weer een herinnering werd beschreven waardoor de chronologische volgorde van het verhaal werd onderbroken. De witregels of het inspringen was mijn niet altijd even duidelijk wanneer nou wat gebruikt werd of waarom, maar daar stoorde ik me verder niet echt aan.
Door het lezen van dit boek en het boek van Jason Reynolds heb ik het gevoel dat ik een beetje ben verrijkt. Ondanks dat ik deze boeken veel sneller uit heb dan normaal, het is een ander soort manier van lezen en het ervaren van het verhaal is hierdoor ook anders. Dit zullen hoogstwaarschijnlijk niet de enige boeken die op deze manier geschreven zijn die ik ga lezen. Een van Sarah Crossan staat ook in mijn boekenkast, dus als ik weer eens zin heb in zo een boek, pak ik die er zeker bij.
Beoordeling:
~ Minca
