Hee iedereen!
Afgelopen zomer kwam er een boek en een film uit die ik heel graag wilde lezen en zien. Tegen mijn principes in heb ik eerst de film gezien en daarna pas het boek gelezen. Het was namelijk een soort verrassing naar welke film we gingen met de verjaardag van mijn oppaskindje en toen bleek het dus Adrift te zijn. De film stond hoog op mijn ‘kijklijst’ maar nu heb ik het boek toch maar achteraf gelezen. En weet je? Het viel me helemaal niet tegen om het in deze volgorde te doen.
- Titel: Adrift
- Auteur: Tami Adham Ashcraft
- Uitgeverij: The House of Books
- Gelezen van 19 juli tot en met 21 juli
- Soundtrack: Transformers – Steve Jablonsky
Doordat ik eerst de film had gezien, wist ik de clue al. Alleen had ik niet verwacht dat de clue in het boek anders was dan in de film. Dus wat dat betreft was ik niet 100% gespoilerd. Als je de film nog niet hebt gezien of het boek nog niet hebt gelezen en dit wel wilt gaan doen, dan raad ik je aan om niet verder te lezen.
—————————————————————————————————————————————–
Het boek vertelt het verhaal van Tami. Zij gaat samen met haar vriend en uiteindelijk verloofde de zee op om een lange reis met de boot te maken. Maar onderweg gebeurt het. Ze belanden in een storm, ondanks hun pogingen om erbij uit de buurt te blijven. Tami wordt na bewusteloos geraakt te zijn weer wakker en dan blijkt dat Richard overboord is geslagen en er misschien niet meer is. Het verhaal gaat over hoe Tami in haar eentje 76 dagen op zee weet te overleven.
Het verhaal start ongeveer zoals de film. Je krijgt informatie over hoe Tami en Richard elkaar hebben leren kennen en wat ze voor die tijd in hun leven zoal gedaan hebben. Omdat het verhaal gedeeltelijk autobiografisch is, gaat het verhaal voornamelijk over Tami. Je leert haar achtergrond kennen op een manier dat in de film niet gelukt of haalbaar was. Hoe verder het verhaal vordert, hoe spannender het wordt. De eerste hoofdstukken lijken idealistisch een pas verloofd stel dat een bootreis gaat maken, romantisch, gezellig en mooie dagen op de zee. Maar niets in minder waar. De spanning neemt toe wanneer er een storm wordt waargenomen en Tami en Richard dit via de radio horen. Ze denken het te slim af te zijn door een andere kant op te varen, maar het noodlot treft hen toch.
Wanneer Tami weer bij bewust zijn raakt, begint het overleven. Ze moet en de shock, het verlies en een lange reis op zee in haar eentje verwerken en overleven. Ze stort meerdere keren in en af en toe had ik als lezer zin om haar een schop onder haar kont te geven, maar aan de andere kant kon ik me niet indenken hoe ik zou reageren in zo een situatie. Het verhaal rondom schepen en reizen over zee staat behoorlijk ver van mij af, maar Tami wist mij toch mee te sleuren in het verhaal en me het gevoel te geven dat ik erbij was. Af en toe zit er ook wel wat humor in. Bijvoorbeeld wanneer Tami de spot drijft met zichzelf, of zichzelf streng aanspreekt en later toch weer bijdraait en toegeeft. Dat zorgde voor een beetje meer luchtigheid in het verhaal.
Met dit verhaal heeft de auteur mij diep kunnen raken. En ondanks dat ik had verwacht dat het boek ongeveer hetzelfde was geschreven als de film verliep, was dat totaal niet zo. Het boek verliep in chronologische volgorde en in de film had je stukken voor het ongeluk en na het ongeluk die steeds verder naar elkaar toespeelden tot er een plottwist plaatsvond waarbij de kijker erachter kwam dat Richard niet meer leefde en ze hem al die tijd had ingebeeld. Hij was een hallucinatie geweest, eentje waar hij haar voor had ‘gewaarschuwd’ in haar hallucinatie.
Het verhaal in het boek eindigt anders. Hier wordt meer tijd besteed aan de ‘aftermath’. Aan de nieuwe vorm van rouw, aan het moment waarop Tami wordt herenigd met bekenden en familie en wanneer ze aan Richards ouders moet vertellen wat er is gebeurd. Dat was een heel bijzonder en intiem stuk van het verhaal wat ik in de film een beetje heb gemist. Maar de film was op zijn eigen manier weer goed. De twee hebben elkaar zeker goed aangevuld en dat was erg bijzonder.
Beoordeling:
~ Minca
