Hee lieve lezers!
Afgelopen oktober plaatste ik voor het eerst een film recensie op mijn blog (uiteraard wel van een film die gebaseerd is op een boek). Dat werd een enorme hit, want ondanks dat het bericht nog geen 2 maanden oud is, heeft het de meeste views van alle blogberichten van het afgelopen jaar). Dus toen ik een leuk event in mijn agenda had staan wat ook te maken had met een boekverfilming, wilde ik jullie daar ook weer graag (spoilervrij) in meenemen. Gisteravond was er namelijk een speciale première van een nét verschenen film bij Gotcha! Cinema in Weert. Het was een speciale ‘Date Night’ waarin ze de film The Housemaid (verfilming van het gelijknamige boek van Freida McFadden) speelden. Samen met enkele vrienden en kennissen ben ik daarnaartoe gegaan, uiteraard nam ik het boek mee (de speciale mid-price editie met sprayed edges van Libris) en zo begon het verschrikkelijke avontuur.
The Housemaid is een en psychologische thriller met Sydney Sweeney en Amanda Seyfried in de hoofdrollen, gebaseerd op het bestsellerboek ‘De Hulp’ van Freida McFadden. Onder regie van Paul Feig dompelt de film je onder in een duistere wereld waar perfectie slechts een illusie is en niets is wat het lijkt…
Wanneer Millie (Sweeney) haar verleden achter zich probeert te laten, grijpt ze de kans om als inwonende huishoudster te gaan werken bij het rijke koppel Nina (Seyfried) en Andrew Winchester (Brandon Sklenar). Al snel verandert haar droombaan in een dodelijk, gevaarlijk spel van macht, verleiding en intriges. Achter de gesloten deuren van de Winchesters schuilt een wereld vol onverwachte wendingen en schokkende geheimen die je tot de laatste seconde in spanning houdt.
Voor degenen die het boek kennen of zelfs hebben gelezen, weet iedereen ongeveer wel hoe deze film zal gaan. Voor mij was het een tijd geleden (lees: bijna 2 jaar, of wel zo’n 300 boeken geleden) dat ik het had gelezen. Ergens jammer, want ik wist niet meer helemaal hoe het boek (laat staan de film) zou lopen. Maar ergens was dat extra leuk, want daardoor bekeek ik de film anders en was het uiteindelijk een stuk spannender dan wanneer ik me alle details nog zou hebben herinnerd.
In het begin is de film enorm voorspelbaar en zie je bepaalde red flags van kilometers afstand aankomen. Nina is een verward en psychotisch personage, dat Sydney Sweeney op een zeer overtuigende manier neerzet. Ze gaat van de ene emotie in de ander en de manier waarop ze daar tussen switcht is behoorlijk beangstigend.
Millie daarentegen is erg timide en laat behoorlijk over zich heen lopen. Nina zet haar continu voor het blok door haar verkeerde informatie toe te spelen. Het feit dat zij de schuld continu bij Millie weet te leggen, wordt op den duur best wel frustrerend. Je hoopt telkens dat Millie er eindelijk eens tegenin gaat, maar dat gebeurt gewoon niet.
Daarnaast valt de aantrekkingskracht tussen Millie en Andrew (de man van Nina) ook niet te ontkennen. Je wéét van te voren gewoon dat ze de fout in zullen gaan en dan is het maar afwachten hoe Nina daarop gaat reageren. Wonder boven wonder reageert ze heel anders dan je zou verwachten, en vanaf dát moment verandert heel de film. Alles wat je dacht te weten komt op losse schroeven te staan en ook de achtergrond van de personages verandert drastisch. In het boek vindt deze verandering plaats in ‘deel 2’ (De Hulp/The Housemaid van Freida McFadden is tot en met bladzijde 193 ‘deel 1’ en daarna volgt ‘deel 2’). In de film wordt dit niet op deze manier aangeduid, maar door de plotselinge veranderingen in het plot en de personages voelt het tweede deel heel anders aan.
Waar je je in het begin irriteerde aan bepaalde voorspelbaarheden, de uitvallen van Nina en de schuchtere Millie, zit je daarna ineens op het puntje van je stoel. Nog net niet nagelbijtend, maar vol verwachting van wat er komen gaat. Naarmate de plotwendingen zich opbouwen en je terugkijkt op het eerste gedeelte van de film, zie je dat er zo nu en dan minimale hints werden afgegeven die te maken hebben met de veranderingen van de personages. Dit werd zo subtiel gedaan dat er waarschijnlijk maar weinig mensen de volledige achtergrond van Nina, Millie en Andrew zullen kunnen raden.
De spanning wordt steeds verder opgebouwd en er was zelfs een moment waarop ik (en zoals ik zag en hoorde nog meer mensen) mijn handen voor mijn ogen moest slaan. Dat komt bijna nooit voor in films maar er is een enkel voorval in films waar ik níét tegen kan. En aangezien ik niet de enige was, zullen degenen die de film hebben gezien (of het boek hebben gelezen) wellicht weten over welk moment ik het heb. In ieder geval, al die spannende momenten werken uiteindelijk naar een soort climax toe om daarna wat af te zwakken. Maar het zou geen ‘goede’ verfilming zijn van een boek van Freida McFadden (die bekendstaat om haar meesterlijke plottwists) als er aan het eind niet nog enkele (kleinere) verrassingen zouden plaatsvinden.
Kan de verfilming uiteindelijk tippen aan het boek? Daar zullen de meningen, zoals altijd, over verdeeld zijn, maar ik vond het een erg toffe film (net als dat ik het boek ook goed vond). Natuurlijk mis je in een film enkele details die je in het boek wel mee krijgt, maar in dat geval had het een serie moeten worden in plaats van een film. En ik hoop dat de meeste kijkers die het boek hebben gelezen daar rekening mee houden wanneer ze een verfilming zien. Dus, op naar de verfilming van het tweede boek…?
Beoordeling:
~ Minca
My Winged Books - Reviews van YA, Fantasy, Romance en andere boeken 