Paradise Garden – Elena Fischer

Hee iedereen!

Hoewel ik niet met heel veel regelmaat literatuur of een literaire roman lees, kan ik er af en toe wel heel erg van genieten. Na het lezen van de beschrijving van dit boek was mijn aandacht direct getrokken. Boeken of verhalen over (jonge) kinderen die iets meemaken in hun leven spreken mij al snel aan. Mede doordat de levens van kinderen, hun ontwikkeling, etc. mij erg aanspreekt. Dit was dan ook weer zo’n boek waar ik erg nieuwsgierig naar was. En ik wil uitgeverij Meulenhoff bedanken voor het recensie-exemplaar.

• Titel: Paradise garden
• Auteur: Elena Fischer
• Vertaald door Anne Folkertsma
• Uitgeverij: Meulenhoff
• Gelezen van 23 tot en met 24 maart 2025

De veertienjarige Billie woont met haar moeder Marika in een flat. Ze hebben aan het eind van de maand nauwelijks geld meer over voor een fatsoenlijke maaltijd, maar haar moeder maakt Billies wereld mooi met haar verbeeldingskracht en haar grote hart. Op een dag, als ze voor het eerst in Billies leven op het punt staan op vakantie te gaan, staat opeens haar Hongaarse grootmoeder op de stoep. Als kort daarna het noodlot toeslaat en grootmoeder haar dreigt mee te nemen naar Hongarije, slaat Billie op de vlucht in haar moeders oude Nissan. Ze gaat op zoek naar haar vader, die ze nooit heeft gekend, en ze wil erachter komen waarom ze blijft dromen over de zee, al heeft ze die nooit in het echt gezien.

De speciale en toegewijde band tussen de veertienjarige Billie en haar moeder komt vanaf de eerste hoofdstukken al gelijk goed over. De momenten die zij samen doorbrengen zijn doordrenkt van toegewijde liefde. Hoewel ze soms een beetje raar zijn, misschien zelfs niet voor iedereen geheel begrijpelijk, maakt het de band tussen Billie en haar moeder sterker en realistischer. Het is bijna alsof je er zelf bij bent, de momenten die beschreven worden.

Die momenten zijn vaak wel maar kort. Al snel keer je als lezer samen met hen terug naar de realiteit waarin ze aan het eind van de maand nog maar net genoeg geld hebben voor eten. Ze moeten de eindjes aan elkaar knopen, maar dat staat hun humeur en liefde voor elkaar bijna nooit in de weg. Dus hoewel ze het niet altijd even makkelijk hebben, proberen ze er samen het beste van te maken.

Hoewel het verhaal vrij chronologisch wordt verteld, merk je dat de auteur soms wat hints geeft over gebeurtenissen die nog staan te gebeuren. Als je de achterflap hebt gelezen en je erachter komt dat de gebeurtenissen halverwege het boek al op de achterkant beschreven staan, vraag je je af waar het verhaal precies naartoe gaat. Maar Elena Fischer heeft zo’n mooie, bondige en toegankelijke schrijfstijl, dat je je daar tijdens het lezen nauwelijks bewust van bent.

Er vinden best wel wat emotionele en aangrijpende gebeurtenissen plaats in het verhaal. En doordat het volledig vanuit Billies perspectief is geschreven, komen die gebeurtenissen soms anders op je over dan wanneer je het zelf mee zou maken. Dat heeft ook wel te maken met de jeugdigheid en soms de onwetendheid van het veertienjarige hoofdpersonage. Het is een echte kracht dat de auteur zich zo in haar heeft weten te verplaatsen.

Het eind van het verhaal voelt ergens een beetje onwerkelijk. Billie heeft behoorlijk veel meegemaakt in korte tijd, maar op de een of andere manier keert aan het eind de rust en een ongrijpbare maar aangename sfeer plotseling terug.

Beoordeling:

~ Minca