Het spel der zonden – Kerri Maniscalco

Hee allemaal!

Ondanks dat ik de voorgaande serie van deze auteur nog niet heb uitgelezen, wilde ik heel graag in dit boek beginnen. Ik was nog geen fan geworden van De prins van toorn of De prins van trots, maar ik hoopte dat dit boek verandering zou brengen in mijn kijk op het werk van deze auteur. Hier lees je of dat gelukt is.

• Titel: Het spel der zonden
• Auteur: Kerri Maniscalco
• Vertaald door Anne-Marieke Buijs
• Uitgeverij: Best of Fantasy/Boekerij
• Gelezen van 22 tot en met 24 september

Wanneer kunstenares Camilla Antonius door Philip Vexley gechanteerd wordt, weet ze dat ze met zwaar geschut moet komen om een rampzalig schandaal te voorkomen. De situatie dwingt haar een duivels akkoord te sluiten met de raadselachtige heer Ashford Synton. Wat Camilla niet weet is dat de ware identiteit die schuilgaat achter deze naam niemand minder dan de prins van Afgunst is, en hij kan Camilla’s hulp maar al te goed gebruiken.

Na de eerste twee delen van de serie het Koninkrijk der Zonden gelezen te hebben, was ik eigenlijk nog niet helemaal overtuigd. Ik had hoge verwachtingen van deze serie omdat hij zo goed werd ontvangen. En natuurlijk voegen de mooie uitgaves van Boekerij/Best of Fantasy er ook veel aan toe. Voordat ik het derde deel gelezen had, begon ik aan Het spel der zonden, het eerste boek uit een spin off serie genaamd Prince of Sin. Het is niet nodig om de andere drie boeken eerst gelezen te hebben, dus ik ging er volledig voor.

De wereld die Maniscalco heeft gecreëerd bevat van alles wat, demonen, vampiers, weerwolven, fae, seelie, unseelie, etc. enerzijds lijkt dit misschien wat veel, maar tijdens het lezen heb je daar eigenlijk helemaal geen last van. Het is vrij duidelijk in dit soort fantasy wat voor krachten elk bepaald bovennatuurlijk wezen heeft en de details daarbinnen wijken vaak maar een beetje af van het gemiddelde. Daarnaast maakt de auteur het ook niet moeilijk om, ondanks het vrij grote aantal ervan, de personages uit elkaar te houden. Ieder heeft zo zijn of haar eigenaardigheden, eigen maniertjes en gebruiken.

Iets waar ik vanaf het begin af aan tegenaan liep, wat ik bij De prins van toorn en De prins van trots ook had, was de schrijfstijl van Kerri Maniscalco. Op de een of andere manier kost het mij veel moeite om haar teksten (ook al zijn ze vertaald) op een vloeiende manier te lezen. Dit zorgde meteen voor een afstand tussen mij, het verhaal en de personages. Iets wat ik in dit boek gehoopt had anders te ervaren. Want de verhaallijn klinkt interessant en echt als iets waarin ik me helemaal kan verliezen. Helaas bleef die afstand gedurende bijna het boek aanwezig. Waardoor ik me er soms echt toe moest zetten om weer verder te lezen. Als ik dan eenmaal aan het lezen was ging het op zich wel, want ik raakte wel benieuwd naar wat er allemaal zou gebeuren en hoe het af zou lopen.

Uiteraard bevat het boek, naast al die bovennatuurlijke wezens, ook de nodige clichés wat betreft het plot. Zoals ‘who did this to you?’, ‘only one bed’ en zo kunnen we er nog wel een paar opnoemen. Het is een soort guilty pleasure geworden om dit soort onderwerpen in boeken tegen te komen, maar ze zijn niet altijd allemaal even goed uitgewerkt. Net als in dit boek zitten er soms wat haken en ogen aan, want sommigen van deze zie je van mijlen ver aankomen. Maar toch blijft het enigszins vermakelijk om te lezen.

Of ik in de toekomst nog meer van deze auteur ga lezen, dat weet ik nog niet.

Beoordeling:

~ Minca