Woorden zeggen niets – Seren J. Smedts (blogtour)

Hee lieve lezers!

De flaptekst van een boek geeft over het algemeen een vrij goed beeld van waar het boek over zal gaan. Natuurlijk zitten er altijd nog verrassingen in het boek, anders zou je het niet meer hoeven te lezen. Maar af en toe zit er een boek tussen, waarvan de flaptekst je op een bepaald spoor zet maar als je het boek begint te lezen, het toch heel anders in elkaar blijkt te zitten. Zo was dat met dit boek ook een beetje.

• Titel: Woorden zeggen niets
• Auteur: Seren J. Smedts
• Uitgeverij: Hamley Books
• Gelezen van 1 tot en met 4 november 2021

Het studentenleven is iets waar de achttienjarige Lente halsreikend naar heeft uitgekeken. Ondanks de tegenslagen thuis en de vele ruzies met haar vriend, vertrekt ze vastberaden naar de universiteit. Maar haar vastberadenheid om zich op haar studies te concentreren verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer ze als een blok valt voor een knappe medestudent.
Tristan worstelt met zijn moeilijke kindertijd. Nadat zijn beste vriend naar het buitenland vertrekt, laat Tristan het pleeggezin achter waarin hij opgroeide. Op zoek naar licht in de duisternis, ontmoet hij een bijzonder meisje. Maar wat als zij hem ook verlaat?

Het verhaal start vrij verrassend met twee afwisselende perspectieven tussen Lente in het heden en Tristan in het verleden. Al snel merk je hierdoor dat het verhaal net anders in elkaar steekt dan je zou verwachten naar aanleiding van de flaptekst. Aan de ene kant maakt dit het verhaal wel origineel en verrassend, want hierdoor kan het verhaal ineens allerlei kanten in gaan. Aan de andere kant vond ik dit ook wel jammer, omdat het niet het liefdesverhaal zou gaan worden wat ik had verwacht.

Na een tiental hoofdstukken wordt duidelijk dat beide personages het een en ander op hun bordje hebben gekregen in hun leven. Lentes perspectief is vrij levendig en herkenbaar, het speelt zich af in de studententijd en er komen verschillende bekende elementen aan bod die hierbij passen. Tristans perspectief is duisterder en moeilijk voorspelbaar. Terwijl steeds duidelijker wordt wat Lente en Tristan met elkaar te maken hebben en hoe de verschillen tot stand zijn gekomen, komen er ook meer vragen naar boven.

De perspectiefwisselingen maken het verhaal spannender en het geeft Smedts tevens de gelegenheid om een bepaalde diversiteit in haar schrijfwerk te laten zien. De aangehaalde problemen zullen voor veel lezers op een of andere manier herkenbaar zijn, waardoor identificatie met één van beide personages gemakkelijker zal zijn. Toch heeft ze hiermee ook een risico genomen. In mijn geval lag Lentes perspectief me veel beter. Haar gedachtegangen en handelingen waren duidelijk en onderbouwd. Terwijl Tristans perspectief het verhaal voor mij moeilijker maakte. Hij nam impulsieve beslissingen en er vielen soms zelfs gaten in zijn verhaal waardoor ik het soms lastig te volgen vond. Er wordt meermaals naar een climax toegewerkt om die vervolgens over te slaan en in het volgende hoofdstuk alleen even kort op terug te blikken. Dit vond ik minder prettig lezen waardoor ik het verhaal soms te makkelijk los kon laten en er minder door werd meegetrokken.

Toch is er wel iets te zeggen over de schrijfstijl, want deze is erg prettig. De hoofdstukken zijn niet te lang, het taalgebruik vrij simpel en meegaand en er zijn genoeg interessante of zelfs wat spannende momenten waardoor je door wilt blijven lezen. Sommige alinea’s bevatten wat uitgebreidere achtergrondinformatie waardoor je soms wat wordt afgeleid van de rode draad van het verhaal, maar omdat dit vaker voor komt, went het op een gegeven moment wel.

In dit verhaal worden heftige onderwerpen zoals rouwverwerking, misbruik en vreemdgaan niet uit de weg gegaan. De auteur heeft dit alles op een mooie en intense wijze verweven en er een aangrijpend verhaal van gemaakt.

Beoordeling:

~ Minca