Als doden dromen – Mel Hartman

Hee allemaal!

Ter ere van de verschijning van het vervolg in de Dodenreeks van Mel Hartman, deel ik vandaag mijn recensie van het eerste deel. Volgens mij heb ik het al eens eerder benoemd, maar ik ben echt meer boeken van Nederlandse en Vlaamse auteurs aan het lezen. Sommige boeken verrassen me behoorlijk en andere zetten me aan het denken of ben ik wat twijfelachtig over. Maar dat heb ik ook regelmatig met vertaalde boeken, dus dat is helemaal niet zo vreemd. Vandaar dat ik dit toch wel aan wil gaan blijven houden om ook de Nederlandse en Vlaamse auteurs te steunen in hun schrijverscarrière. En ook niet heel onbelangrijk om de Nederlandse uitgeverijen te steunen! Bij deze weer een nieuwe recensie van een Vlaamse schrijfster.

• Titel: Als doden dromen
• Auteur: Mel Hartman
• Uitgeverij: Hamley Books
• Gelezen van 25 september tot en met 29 september 2020
• Soundtrack: /

April Charles is half ripper half sirene. Ze is afkomstig van de planeet Terr, de planeet waar de mensen van de aarde naartoe gaan in hun dromen, al herinneren ze zich daar niet heel veel van. Als Terraan heeft April ook een gave en als halfling zijnde heeft ze twee gaven die met elkaar vermengd zijn geraakt, ze kan met haar stem doden tot leven wekken. Ze woont op aarde en niemand in haar omgeving weet dat ze eigenlijk van een andere planeet komt. Als ze haar gave per ongeluk gebruikt in de wandelgangen en de vrouw spreekt die ze tot leven heeft gewekt, komt ze erachter dat haar wereld in gevaar is. Er zijn mensen die Terr proberen te infiltreren om er een vakantie of pretpark bestemming van te maken. Op haar planeet is namelijk bijna alles mogelijk en er leven vreemde, bijzondere wezens. Weet April hier op tijd een stokje voor te steken of zal ze onderdeel worden van de plannen van de aardbewoners en haar eigen wereld ten onder zien gaan?

Een bijzonder, fantasievol en eigenaardig verhaal waarin twee werelden samenkomen en de lezers aan het denken zet over hun eigen droomwereld.

De wereld Terr zit heel anders in elkaar dan de aarde. Niet alleen qua bewoners, maar ook qua wat wel en niet is toegestaan en wat er wel en niet kan. Dit brengt soms heel verrassende dingen met zich mee. De wereldopbouw is niet zozeer in het begin van het verhaal, maar wordt ook nog verder door het verhaal verspreid. Zo wordt er bijna elk hoofdstuk wel een nieuwe soortbewoner van Terr geïntroduceerd. Van elfen tot heksen en van apanzers tot cherubijnen. Als alle informatie van Terr en de bewoners aan het begin van het verhaal gedeeld zou worden, zou dit een veel te grote info-bom worden. Doordat het wordt verspreid in het verhaal is het beter te volgen, maar komt er af en toe wel ineens iets uit de lucht vallen. Als er bijvoorbeeld een bepaalde gebeurtenis plaatsvindt en er ineens een nieuw soort wezen wordt geïntroduceerd met al zijn krachten of tekortkomingen, kan het ook lijken alsof het er snel even tussen is gestopt, omdat in de hele eerste helft van het verhaal nog nooit iets over verteld werd. Deze manier van worldbuilding kan dus twee kanten op werken. Gelukkig zwakt dit in de tweede helft van het verhaal een stuk af. Er komen minder beschrijvingen aan bod en dan loopt het verhaal een stuk soepeler en wordt het allemaal ook spannender.

April Charles is een bijzonder, eigenaardig en ook wel grappig personage. Af en toe spreekt ze tegen de lezer, alsof ze het verhaal echt tegen je vertelt. Ze kan soms wat kortzinnig overkomen, door bijvoorbeeld niet eerst na te denken voor iets te doen. Dit wordt af en toe wel duidelijk in het verhaal, maar soms wordt het ook tegen de lezer gezegd zoals: ‘slecht geweten – weet je nog wel?’ Zo wordt er nog eens extra benadrukt dat April een slecht geweten heeft, terwijl het beter in het verhaal zelf verwerkt kan worden in plaats van het te benoemen. Dit blijkt toch wel een soort doorlopende karaktereigenschap van het personage te zijn, en went na verloop van tijd ook wel. Het net even anders qua schrijfstijl en dat maakt het wel origineel. Ook de andere personages zijn veruit bijzonder. Als lezer leer je enkele andere soortbewoners van Terr kennen omdat ze bevriend zijn met April of als ze plotseling een aanvaring met één van hen heeft. Deze wezens zijn zeker fascinerend en worden enerzijds grappig en, maar soms ook angstaanjagend neergezet. Er komen gedurende het verhaal veel nieuwe personages en wezens voorbij, waardoor je wel je aandacht bij het verhaal dient te houden om het allemaal goed mee te krijgen. Maar dit houdt het verhaal wel interessant.

De hoofdstukken zijn redelijk kort, wat ervoor zorgt dat het verhaal gemakkelijk en lekker leesbaar is. Aan het eind van veel hoofdstukken heeft de auteur een soort van cliffhanger toegevoegd, om de lezer nieuwsgierig te maken zodat deze door wil blijven lezen. Dit komt soms uit een wat onverwachte hoek. Sommige eindes zijn daardoor er wel in geslaagd, terwijl andere eindes soms wat geforceerd aanvoelden. Zo vindt er dan soms een plotselinge gebeurtenis plaats en wordt het hoofdstuk afgesloten met een zin als ‘Wat ik toen te zien kreeg deed me ter plekke verstarren.’ Dit voelt niet altijd even realistisch en dat kan de lezer weer uit het verhaal halen.

Wellicht dat dit ook te maken heeft met de bizarre gebeurtenissen in het verhaal zelf. De auteur laat het eerst klinken alsof er iets ernstigs aan de hand is, terwijl in het volgende hoofdstuk blijkt dat het bijvoorbeeld iets grappigs bleek te zijn. Dit hoort waarschijnlijk bij de sfeer van het verhaal, maar kan soms averechts werken. Maar al deze eigenaardigheden en bijzondere elementen zorgen er wel voor dat dit een heel eigen verhaal is dat niet zomaar met een ander YA boek vergeleken kan worden.

Want ja, Als Doden Dromen is een apart, grappig en bijzonder verhaal met magische wezens en onverwachte gebeurtenissen. In het begin moet je er misschien even inkomen, maar na verloop van tijd went dit wel en raak je benieuwd naar het hoe het verhaal verder gaat en uiteindelijk afloopt. Mel Hartman heeft met deze Urban Fantasy een bijzonder maar geheel eigen verhaal tot leven gewekt.

Beoordeling:

~ Minca