Wij zijn de menigte die moeder heet – Ester Naomi Perquin

Hee allemaal!

In de boekenweek van 2019 luidde het thema: ‘De moeder de vrouw’. Iets met vele betekenissen, waarover vele verhalen, gedichten en woorden zijn geschreven. Enkele gedichten- en verhalenbundels verschenen in de boekenwinkels. En namens uitgeverij Prometheus mocht ik er een ontvangen.

• Titel: Wij zijn de menigte die moeder heet
• Samengesteld door: Ester Naomi Perquin
• Uitgeverij: Prometheus
• Gelezen op 25 maart
• Soundtrack: Blume Chillstep

Omdat ik de laatste maanden me meer had verdiept in zowel Nederlandse als Engelse gedichten vond ik dit wel een geschikte uitdaging voor in de boekenweek. Vele gedichten over het moederschap door verschillende auteurs, samengebracht in één boek.
Ik moet zeggen dat de titel me heel erg aansprak, net als de cover. Een menigte van vrouwen zou inderdaad ‘moeder’ kunnen heten, maar ook net zo goed niet. Verder deed de warme en liefdevolle kaft me verlangen naar de inhoud van dit boek. Ik werk zelf in de kinderopvang, waar ik ontelbare moeders ontmoet. Ik woon nog onder het dak van mijn ouders, dus ook van mijn moeder en mijn wens is om later ook zelf moeder te worden.

Het voorwoord van Ester Naomi Perquin liet me inzien dat het boek waarschijnlijk treurige maar ook liefdevolle gedichten bevatte. Nou moet ik zeggen dat de samenstelling van gedichten die deze vrouw en tevens ook dichter, heeft gemaakt, niet helemaal in mijn straatje paste. Dit kwam voornamelijk door het taalgebruik, de zinsopbouw en de samenstelling van de gedichten. Uit enkele zinnen kon ik zonder probleem de achterliggende betekenis halen, maar bij anderen had ik hier veel meer moeite mee. Bij sommige gedichten kreeg ik de cadans ook niet te pakken, waardoor het minder goed leesbaar werd. Andere gedichten raakten me juist wel. Hier een stukje uit een gedicht van Maud Vanhauwaert:

Zo denk ik aan wat mijn moeder bedoelde toen ik haar vroeg waarom vergeten
geen ‘ge’ krijgt, zoals geslapen, gegeten en gedanst
en zij toen terwijl ze de strijk opplooide
mompelde alsof ze de worden tussen mijn kleren schoof:

vergeten wordt nooit voltooid

Dat was dan weer zo een stuk dat me aan het nadenken zette, dat me raakte en me liet voelen alsof ik onderdeel was van een veel en veel groter geheel. Helaas waren er niet super veel stukken die dit met me deden, maar dat komt dan misschien wel omdat ik zelf nog geen moeder ben? Dat ik bepaalde inzichten en gebeurtenissen nog niet begrijp? Wel had ik het idee dat er meer negatieve dan positievere gedichten in voor kwamen. Ik had gehoopt op meer hoopvolle en liefdevolle teksten, meer zoals het gevoel dat ik kreeg bij de afbeelding op de kaft: chaotisch maar toegewijd en vol overgave.

Een ander gedicht dat ik wil uitlichten is het volgende van Edward van de Vendel.

Mama stuurt me ‘s avonds op
in mijn dekbed-envelop.
Nachtpost, zegt ze,
daarna legt ze
zachte lippen op mijn mond:
dat zijn de zegels,
de regels om te zorgen
dat ik ‘s morgens
teruggezonden word.
Dan gaap ik
en dan lacht ze:
Welterusten liefje.
Dan slaap ik
en dan zucht ze:
Welterusten briefje.

Dit is dan weer een voorbeeld van dubbelzinnigheden waar ik van hou. Iets wat ik wil onthouden, me aan vast wil klampen en niet vergeten wil. Stiekem had ik gehoopt dat er meer van dit soort gedichten in stonden. Maar wellicht dat ik er zo nog ooit een tegen kom.

Beoordeling (voornamelijk dankzij twee bovenstaande voorbeelden):

~ Minca