The black key – Amy Ewing

Hee iedereen!

De uitgeverij Young & Awesome brengt regelmatig boeken uit die ik maar al te graag wil lezen. Na The jewel, Opgesloten en The white rose is dan nu ook eindelijk het slot deel in het Nederlands verschenen: The black key. Ik ben er erg enthousiast over dat de uitgeverij voor (bijna allemaal) dezelfde titels heeft gekozen als in het Engels. Dat maakt het net allemaal wat echter. En nadat ik auter Amy Ewing heb mogen ontmoeten op Yalfest, wist ik al helemaal zeker dat ik de andere delen van de serie ook wilde gaan lezen.

• Titel: The black key
• Auteur: Amy Ewing
• Uitgeverij: Young & Awesome
• Gelezen van 11 oktober tot en met 13 oktober
• Soundtrack: Chill Step Mix

Violet heef zich aangesloten bij een verzetsgroep. Een aantal van de surrogaten met wie ze in het eerste deel werd verkocht om kinderen te krijgen voor de adellijke families hebben zich ook bij haar aangesloten en zij laat hen zien wie ze werkelijk zijn en waar ze toe in staat zijn. The black key traint en smeedt plannen om de elite eens en voor altijd uit te schakelen. Maar wanneer Violet ontdekt dat de hertogin haar zusje Hazel nu als surrogaat wilt gaan gebruiken, veranderen de plannen. Met alle gevolgen van dien keert Violet terug naar het paleis. Zouden beide missies slagen?

Eerlijk is eerlijk, elk deel van The Lone City trilogie is anders, vernieuwend. Nadat ik het eerste deel had gelezen, had ik nooit verwacht dat er zulke dingen in het vervolg zouden gebeuren. En toen ik de eerste twee delen had gelezen, had ik nooit gedacht dat deel drie op deze manier uitgewerkt zou worden. Elk boek bevat verrassingen, plotwendingen en nieuwe uitdagingen. Maar desondanks kwamen niet alle gebeurtenissen uit de lucht vallen. Van bepaalde scènes met bijbehorende emoties wist ik dat er iets te gebeuren stond. Soms redelijk helder en uitgedacht, andere keren een vermoeden dat later werd bevestigd maar wel op een andere manier.

In het begin moest ik weer even in het verhaal komen, maar door de korte hoofdstukken en een verhaal zonder perspectiefwisselingen, werd ik na een paar hoofdstukken alweer het verhaal ingezogen. En zodra dat gebeurt was, had ik het boek binnen no-time uit. Dat lag waarschijnlijk ook aan Amy’s schrijfstijl. Vanuit de eerste persoon geschreven heeft meestal mijn voorkeur, dat zorgt ervoor dat ik me sneller en gemakkelijker kan identificeren met het hoofdpersonage en daardoor krijg ik het gevoel deel uit te maken van het verhaal.

In dit derde en laatste deel staat vriendschap, vertrouwen en verraad voor mij het meest centraal. Violet weet inmiddels wie ze kan vertrouwen, zeker van de surrogaten die ze heeft leren kennen. Ze weet wie er in het paleis aan haar kant staan en wie haar grootste vijanden zijn. Maar ze komt ook weer oude bekenden tegen, al dan niet alleen van naam. Doordat ze met veel mensen in contact komt, hoort ze ook veel mensen praten waardoor ze veel roddels opvangt. En die zorgen er juist weer voor dat ze aan zichzelf en haar kennis tot dus ver gaat twijfelen. Op die manier moet ze om leren gaan met het in vertrouwen nemen van onbekenden of juist zichzelf openstellen om daarna verraad te plegen. De innerlijke strijd om morele kwesties worden door middel van gedachten, acties en dialogen uitgewerkt, maar ook weer niet te expliciet. Er wordt aandacht aan besteed maar niet tot vervelens aan toe en dat vond ik wel fijn. Zo bleef er vaart in het verhaal en merkte je toch dat Violet over haar handelen nadenkt en afwegingen maakt. Niet altijd even goed misschien, maar dat ondervindt ze later dan ook wel eens.

Oh, en nog een pluspunt: ik vind de covers echt heel mooi vormgegeven en ik ben blij dat ze voor de originele covers zijn gegaan.

De serie draait om onderdrukking en slavernij in een wereld die er van buiten prachtig uitziet, maar ontelbare geheimen met zich meedraagt. Met gevorderde klinische inzichten, materialen en een vleugje magie wordt deze serie compleet gemaakt tot een overweldigende reeks waarin liefde en vriendschap zeker niet tekort schieten.

Beoordeling:

~ Minca