Een nieuwe dageraad – Alwyn Hamilton

Hee allemaal!

Eindelijk kon ik beginnen in het derde en laatste deel uit de geweldige serie over een Rebel in de woestijn. Het eerste boek vond ik fantastisch. De setting, het hoofdpersonage, het avontuur… En ook deel twee las ik met smacht. Maar kon deel drie daar aan tippen?

• Titel: Een nieuwe dageraad
• Auteur: Alwyn Hamilton
• Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
• Soundtrack: Wonder Woman – Rupert Gregson-Williams
• Gelezen van 10 september tot en met 16 september

De rebellen lijken verslagen. Een groot deel is gevangengenomen, anderen zijn gewond en kunnen Amani niet meer steunen, of zijn omgekomen tijdens de strijd. Maar Amani is nog niet klaar. Ze is vastbesloten om het rebellenleger te gaan leiden. De sultan van Miraji weet wie hem op die hielen ziet en doet er alles aan om de rebellen te dwarsbomen. En alsof dat nog niet genoeg is, merkt Amani dat haar krachten af aan het nemen zijn en ze is bang dat ze op een gegeven moment helemaal verdwijnen. Ze is vastbesloten om de Sultan te verslaan, maar met haar kleine groepje is ze er niet zeker van of haar dat zal lukken of hen juist allen de dood in jaagt.

Ik had het idee dat ik in het begin direct weer in het verhaal van Amani en de rebellen stortte. Dat vond ik over het algemeen wel fijn, maar na enkele bladzijdes had ik het idee dat het verhaal enigszins stil stond. Dus op een gegeven moment moest ik me iets meer door het verhaal heen slepen dan ik gewend was van de andere twee boeken. Maar daar liet ik me niet door tegenhouden. Ik moest en zou weten hoe het avontuur van Amani af zou lopen en ik ben blij dat ik doorgezet heb. Na enkele hoofdstukken kreeg het verhaal me weer meer te pakken. Of dat kwam omdat ik toch weer even in de wereld van Miraji moest komen of de eerste hoofdstukken me gewoon niet genoeg interesseerden, weet ik niet precies.

Het had niet zo zeer met de schrijfstijl te maken, want Hamilton schrijft voornamelijk vanuit de eerste persoon en dat leest naar mijn mening het fijnste. Wat er wel mee te maken had dat het wat langer duurde om weer in het verhaal te komen, waren de perspectiefwisselingen. Het waren er niet heel erg veel in dit boek, maar wanneer een hoofdstuk een ondertitel had, wist ik al genoeg. Het was dan altijd maar de vraag om wie het precies ging. Er werd dan meer verhalend geschreven, een soort alwetende persoon, die een verhaal vertelt uit een ander perspectief. Dit zorgde bij mij af en toe voor verwarring want ik wist niet altijd precies wie ze ermee bedoelden. Sommige personages hadden namelijk ook twee namen, een rebellen naam en een eigen naam. Doordat ik de andere twee delen van deze serie al een hele tijd geleden gelezen had, moest ik daar weer even aan wennen en erachter zien te komen wie welke tweede naam ook al weer had.

Alsnog vind ik de originaliteit van het verhaal erg hoog. Het speelt zich in een heel andere setting af dan ik van veel YA of Fantasy verhalen gewend ben en dat zorgt voor een welkome afwisseling. De manier waarop de woestijn een grote rol speelt in het verhaal wordt goed uitgewerkt. Ik vond het wel jammer dat de boeken voorin geen plattegrond van die specifieke woestijn hadden. Dit had voor mij een soort leidraad door het verhaal kunnen zijn omdat er nog al veel afgereisd wordt door de rebellen en veel verschillende plaatsnamen langskomen.

Het verhaal was niet altijd koek en ei, en Alwyn wist goed hoe ze dat aan de lezer over moest brengen. De personages maken af en toe moeilijke tijden door en zij weet de gevoelens en narigheden erg goed weer te geven met reacties van personages en momenten van stilte waarin rouwverwerking plaats kan vinden. Wat dat betreft heeft het derde boek denk ik veel moeilijke perioden waar de hoofdpersonages zich doorheen moeten slaan, en ieder doet dit op zijn of haar eigen manier. Desondanks heeft het verhaal ook veel actie en af en toe wat humor en die elementen wisselen elkaar goed af.

Een prima reeks om te lezen als je eens net even een anders soort YA/Fantasy boek wilt lezen.

Beoordeling

~ Minca