Bloed en beenderen – Tomi Adeyemi

Hee iedereen!

Zoals sommigen van jullie weten ben ik dit jaar voor de derde keer naar Yalfest geweest. De meeste auteurs die daar kwamen waren voor mij nog onbekend, behalve Kass Morgan en Taran Matharu. Van de andere auteurs waren op dat moment nog geen boeken bij mij bekend. Bloed en Beenderen verscheen in maart en de beschrijving van het boek had me heel nieuwsgierig gemaakt. Ik lees niet ontzettend veel YA boeken waarin inheemse stammen centraal staan. De onderdrukking, de magie en de tegenstrijdige gevoelens voor de vijand zijn me niet onbekend. Maar Tomi Adeyemi heeft een heel andere draai aan deze aspecten gegeven.

• Titel: Bloed en beenderen
• Auteur: Tomi Adeyemi
• Gelezen van 16 april tot en met 24 april
• Soundtrack: Mad Max: Fury Road

Ooit waren er in Orisha mensen die magie bezaten, tot een koning besloot dat al deze maji uitgeroeid dienden te worden. Ze waren gevaarlijk, anders en een schande voor de samenleving. Deze afslachting leidde ertoe dat Zélie op jonge leeftijd de verhanging van haar moeder heeft mee moeten maken. Maar als ze tien jaar later de kans krijgt om de magie terug te brengen naar Orisha, grijpt ze dit met beide handen aan. De krijgt de hulp van de prinses van Orisha maar wordt tegengewerkt door haar broer, Inan, die vastbesloten is om in zijn vaders voetstappen te treden en alles dat met magie te maken heeft, uit de weg te ruimen. Waaronder Zélie. Maar na een confronterende ontmoeting, kunnen de twee elkaar moeilijk vergeten. Gedreven door haat en de behoefte om te overwinnen proberen ze elkaar te zegevieren, maar beiden ervaren ook een ander soort gevoelens die ze maar moeilijk kunnen plaatsen.

Aan het begin van dit verhaal hoopte ik heel erg dat de auteur me mee zou nemen naar een onbekende wereld, een andere stam, andere geloofsovertuigingen en een andere manier van leven. Dat was precies wat er gebeurde. Vanaf het begin had ik ontzettende medelijden met Zélie, maar toch zag ik de kracht die ze bezat. De kracht die ze heeft ontwikkeld door de jaren heen waarin angst, woede en wraak haar op de been hielden. Dus wat dat betreft had ik ook al snel enorm respect voor haar. Tegenslag na tegenslag, maar ze blijft toch doorgaan.

Het bijzondere aan dit boek vind ik hoe goed de scheiding en de onderdrukking zijn weergegeven, en dan alleen al uit het oogpunt van een tiener. De kracht maar ook de zwaktes van het hoofdpersonage worden prachtig weergeven in de daden die ze verricht. Alleen al het feit dat de onderdrukten een donkere huidskleur hebben. Gelukkig komt hulp soms uit een onverwachte hoek en dat is soms wat Zélie ook echt nodig heeft. Ze kan het gewoon niet alleen en dat blijkt wel uit dit verhaal. De band die sommige Maji met elkaar hebben is heel erg sterk, ze zouden hun leven voor elkaar geven en dat is wat er ook regelmatig gebeurt in het verhaal.

Maar ook de hoofdstukken geschreven vanuit de andere twee perspectieven, waarvan een vijandig en een potentieel bondgenoot, zijn goed vormgegeven. Het maakte het interessant om de gedachten gangen van deze andere personages te lezen. Dat bracht een extra laag in het verhaal, extra diepgang, spanning en meer vragen. Bijvoorbeeld: waarom zou de zoon van de koning in zijn voetstappen willen treden als hij met eigen ogen kan zien wat zijn vader heeft aangericht? Want de daden van de vijand zijn soms ondenkbaar voor ons, ook al komen sommige gruwelen wel dicht bij de realiteit. Dit verhaal speelt zich misschien af in een andere tijd, een ander land, met andere mensen en andere geloofsovertuigingen, de problemen die de mens vaak zelf veroorzaakt, zijn in principe van alle tijden.

Tomi vertelde tijdens het interview op Yalfest dat ze in Engeland bij een groep kansarme mensen langs was geweest die haar boek hadden gelezen. In principe hadden zij nauwelijks tot niets met elkaar gemeen. Tomi wist niet wat zij allemaal hadden meegemaakt en andersom ook niet. Het enige wat zij deelden, wat het verhaal dat Tomi had geschreven. Een van de mannen sprak haar aan over hoe een impact het boek op hem had gemaakt. Hij was vroeger kindsoldaat geweest en hij vertelde haar hoe het verhaal hem aan zijn hart was gegaan. Hij vond het prachtig dat ze een verhaal toewijdde aan de gruwelen die soms in de wereld gebeuren en hij had er kracht uit kunnen halen. Nou, dat verhaal gaf me kippenvel. En nu dat ik het boek zelf ook helemaal heb gelezen, kan ik me, ook al is het maar heel klein, een beetje inbeelden, met wat voor ogen die man haar verhaal zou hebben gelezen. Laat staan hoeveel meer mensen er met een beladen achtergrond haar verhaal lezen en er door ontroerd raken. Want ze wist zelfs mij te ontroeren, ondanks dat het een magisch en ook wel fantasievol verhaal is.

De grens die tussen een magisch verhaal en de werkelijkheid ligt, is in sommige gevallen nauwelijks zichtbaar en Tomi Adeyemi liet die hele grens verdwijnen. Er was op een gegeven moment geen grens meer, magie en werkelijkheid waren samen versmolten in een prachtig boek. Iets wat ik als zeer bijzonder ervaar tijdens het lezen van een verhaal.

Daarom krijgt dit boek van mij ook de volgende beoordeling:

Wat vonden jullie van dit boek?

~ Minca