Wij zijn niet meer…

Wanneer ik aan je denk,

Barst mijn hart in duizend stukjes

 

Ze vliegen alle kanten op

En laten sporen achter op de muren

 

Wanneer ik aan je denk,

Wordt alles om me heen zwart wit

 

Zoals de foto’s die wij vroeger namen,

En ophingen aan de muren

 

Wanneer ik aan je denk,

Gaan mijn gedachten in cirkels

 

Als een spoor dat nergens naartoe leidt,

Razend snel en onverwoestbaar

 

Wanneer ik aan je denk,

Lijkt de wereld even stil te staan

 

Als een prachtig schilderij

Waarin pijn en verdriet niet bestaan

 

Als ik nu nog ooit aan je denk,

Dan herinner ik me alles

 

Ook al zijn wij niet meer,

Nooit meer, ooit weer

 

 

Soms dan schrijf ik. Over iets wat ik voel, of wanneer muziek mij heel erg raakt, of als een boek mij inspireert. Vandaag was het een combinatie van alle drie deze aspecten.

Ik lees ‘Nooit Meer’ van Colleen Hoover. Ik luister naar ‘Age of Resonance’ van Secession Studios. En raak door beide op hetzelfde moment geëmotioneerd. Ik pak pen en papier en dan gebeurt dit.

~ Minca